மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் கண்டதும் கற்றதும்- 15. பார்வைப் பரிசாய்ப் பாசப் பிணைப்பு

அன்புள்ள வாருணிக்கு, உன் மடல் பெற்றேன். மதுரை அழகர்கோயில் மகப்பேற்றுச் சிற்பத்தைப் பார்க்கத் தவறியது குறித்து வருந்தியிருக்கிறாய். அந்தச் சிற்பம் பார்வை பரவக்கூடிய இடத்தில் பதிவாகவில்லை. தேடும் கண்களுக்கு மட்டுமே தெரியக்கூடிய வகையில்தான் நம் கோயில்களில் பல அரிய சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இறையகத் தெய்வத்தை மட்டுமே நோக்கி விரியும் பார்வைக்கு இந்த வாழ்வியல் பதிவுகள் பிடிபடா. கோயில் வழிபாட்டிற்கு மட்டுமன்று, வாழ்க்கையைப் பழகவும்தான் என்ற நோக்கோடு, அதை அங்குலம் அங்குலமாக இரசிக்கக் கற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே இத்தகு காட்சிகள் வயமாகும் வாருணி. கோயிலுக்குள் நுழையும்போதே, ‘பசித்திரு, விழித்திரு’ என மனதைப் பழக்கிக் கொண்டால் கருத்துப் பசிக்குக் காட்சி விருந்து தவறாது கிடைக்கும். 

அழகர்கோயில் சிற்பத்தைப் பற்றிப் பேராசிரியர் நளினி தம் ‘பாதைகளைத் தேடிய பயணங்கள்’ நூலில் எழுதியிருக்கிறார். ‘எப்பாடு பட்டாகிலும்’ என்ற பொருத்தமான தலைப்பில் உருவான அந்தக் கட்டுரையில் கருவுற்ற தாயும் உடன்கூட்டச் செவிலியரும் ஒரு கடினமான மகப்பேற்றை எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பது சிற்பக்காட்சிக்கு ஏற்பச் சிறக்கச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. வாய்ப்பமையும்போது படித்துப்பார். அடுத்த முறை அழகர்கோயில் செல்கையில் தவறாமல் அச்சிற்பத்தைப் பார்த்துவிடு.

தமிழர்களின் விலங்கு, பறவை நேயம் பற்றிப் பலமுறை நாம் பேசியிருக்கிறோம். நம்மவர் இலக்கியங்களிலும் சிற்பச் செதுக்கல்களிலும் அவை தவறாமல் இடம்பெற்று விடுகின்றன. தொல்காப்பியத்தில் ஐவகை நிலங்களுக்குமான கருப்பொருள் சுட்டும்போதே, அவ்வந் நிலத்திற்கான பறவையும் விலங்கும் இடம்பெறுவதை நினைத்துப் பார். மனித வாழ்வோடு எத்தனை நெருங்கியனவாய் அவையிருந்தன என்பதைச் சங்கப்பாடல்கள் தெள்ளிதின் காட்டும். பத்திமைப் பாடல்களில்கூட அவை இறைவனை அண்டியே காட்சியாகின்றன. விலங்கோ, பறவையோ உடனிராத இறைக்கோலங்கள் குறைவு.

பல்லவக் குடைவரைகளில்தான் பறவை, விலங்கு நேயக் காட்சிகளை முதன்முதலாகக் காணத் தொடங்குகிறோம். மாமல்லபுரம் சென்றபோது பூதவலபிக்கு மாற்றான வாத்து வலபி (அன்னமென்றும்  சொல்வர்), தாங்கு சிற்பங்களாய் யாளிகள், தூண் ஏந்துவனவாய்ச் சிம்மங்கள், தளம் தாங்குவனவாய் யானைகள் எனப் பலவும் பார்த்துக் களித்ததை நினைவு கொள். முற்சோழர் காலத்தில் இப்படிப் பறவைகளையும் விலங்குகளையும் காட்சிப்படுத்துவது பரவலாக்கப்பட்டது.

புள்ளமங்கை ஆலந்துறையார், பழுவூர் அவனிகந்தர்ப்ப ஈசுவரம் என இந்தப் பட்டியல் நீளமானது வாருணி. ஓரிரு ஆண்டுகளுக்கு முன் நாங்கள் ஆய்வுசெய்த சிராப்பள்ளி வடகுடிக் கோயிலின் தாங்குதளத்தில் புலிக்குட்டிகளின் விளையாட்டு கண்டோம். எங்கெல்லாம் வாய்ப்பமைகிறதோ அங்கெல்லாம் பறவைகளையோ, விலங்குகளையோ இயல்புக்கேற்பக் காட்சிப்படுத்துவதைச் சிற்பிகள் தொடர்ந்து கையாண்டுள்ளனர். அழகு பொலியும் மான்இணைகள், பல்வகைக் குறும்புகளில் களிப்படையும் குரங்குகள், இணைந்தும் தனித்தும் அமர்ந்த எருதுகள், தாவ எத்தனிக்கும் சிம்மங்கள், பூதங்களின் விளையாட்டுப் பொருளாய்ப் பாம்புகள் என நீளும் இப்பட்டியலில் பைஞ்ஞீலிப் பதிவு முள்ளம்பன்றியையும் இணைத்துள்ளது.

மனித மகப்பேறு போல விலங்குகள் குட்டியீனும் காட்சிகளும் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. சிராப்பள்ளி மாவட்டம் துடையூர் விஷமங்களேசுவரர் கோயிலில் கண்டபாதச் சிற்பமாக யானை குட்டி ஈன்றிருக்கும் காட்சியைக் காணமுடிந்தது. இந்தக் கோயிலில் மட்டும் ஏழெட்டு இடங்களில் யானைகளின் வாழ்வியல் காட்சிகள் பதிவாகியுள்ளன. யானை ஈனும் மற்றொரு காட்சி நாகபட்டினம் மாவட்டம் கீழ்வேளூர் கேடிலியப்பர் கோயிலின் சுற்றுச்சுவரில் அருமையாகப் படமாகியுள்ளது. குட்டி ஈனும் தன் பிடியை அதன் துணைக்களிறு ஆதரவாக நெருங்கி நிற்பதும் செவிலியர் போல இரண்டு யானைகள் கன்று ஈனும் பிடியைத் துளைக்கைகளால் தழுவி ஊக்கமூட்டுவதும் காணக் கண் கோடிவேண்டும் வாருணி.

மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயிலில் நாங்கள் ஆய்வு மேற்கொண்டபோது எத்தனையோ வியப்பூட்டும் புதுப்புதுக் காட்சிகளைக் கண்ணுற்றபோதும், விலங்கொன்று குட்டு ஈனும் பதிவையும் அங்குக் காணமுடியுமென்று நினைத்தோமில்லை. ஒரு நாள் மதியம் அங்கயற்கண்ணி அம்மை வளாகச் சுற்றில் வலம் வந்தவாறே, மீனாட்சி விமானத்தின் துணைத்தளச் சிற்பங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்துக் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோதுதான் அந்த அற்புதச் செதுக்கல் கண்களில் விழுந்தது. 

துணைத்தளக் கபோதக்கூட்டில் அந்தச் சிற்பம் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. தலைப்பாகப் பூப்பதக்கமும் அதிலிருந்து இருபுறத்தும் வளைந்தும் சுருண்டும் விரிந்து பரவும் கருக்கணித் தொங்கல்களும் அத்தொங்கல்களுக்கு இடைப்பட்ட குழிவில் குட்டி ஈனும் நிலையில் மானுமாய் அந்தக் காட்சி கண்களில் படர்ந்தபோது நானும் பேராசிரியர் நளினியும் உடனிருந்த கோயிலாரும் வியப்பில் உறைந்துபோனோம். நேரில் பார்த்திருந்தால் தவிர இப்படியோர் உயிரோட்டமான காட்சியைச் சிற்பி செதுக்கியிருக்க முடியாது. 

வயிற்றுப்பகுதிக்கு அழுத்தம் கொடுத்து ஈனலை எளிதாக்கும் முயற்சியில் மான் இருப்பதை அதன் நான்கு கால்களின் நிலையே மிகத் தெளிவாய் விளங்க வைத்துவிடுகிறது. உயர்த்திய வாலுக்குப் பின் கால்களுக்கு இடைப்பட்டுத் தன் குட்டி வெளிப்படுவதை, அந்த மான் தலை திருப்பிக் கண்ணுறுவதையும் ஈனலை எளிதாக்க மெல்ல வாய் திறந்து அது மூச்சிழுப்பதையும் சிற்பி மிக இயல்பாகக் கண் முன் நிறுத்தியுள்ளார்.

மான்களைப் பல்வேறு நிலைகளில் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் காணமுடிகிறது. இறைவடிவங்களில் சிவபெருமானுக்கும் கொற்றவைக்கும் மிக நெருங்கிய விலங்கு அது. சிவபெருமானின் ஆலமர்அண்ணல், பிச்சையேற்கும் கோலங்களில் மான்கள் தவறாமல் இடம்பெற்றுள்ளன. ஆலமர்அண்ணலின் ஆகம விரிவுரை கேட்கக் கானக விலங்குகளும் வந்துய்ந்ததை வெளிப்படுத்துமாறு புலி, சிங்கம், பாம்பு ஆகியவற்றுடன் சிற்பிகள் மான் இணைகளையும் காட்டியுள்ளனர். நீ பார்க்கவிரும்பினால் காஞ்சிபுரம் கயிலாசநாதர் போய் வா அற்புதமான மான் இணை கண்ட மகிழ்ச்சி நிறையும். 

பிச்சையேற்கும் கோலத்தில் சிவபெருமான் மானுக்குப் புல்லளித்தவாறே நடப்பது போல்தான் சிற்பங்கள் அமையும். அதில் மான் தன் பின்னிரு கால்களைத் தரையில் ஊன்றி, முன்னிரு கால்களை உயர்த்தித் தாவியவாறு இறைவன் கைப் புல்லைப் பறிக்கும். பல சிவக்கோலங்களில் சிவபெருமானின் பின் கைகள் ஒன்றில், குறிப்பாக இடக்கையில் தாவிய நிலையில் மான் காட்டப்படுகிறது. கொற்றவையின் ஊர்திகளுள் ஒன்றாய்ப் பழஞ்சிற்பங்களில் காட்சியாகும் மான், புள்ளமங்கை ஆலந்துறையார் உள்ளிட்ட மிகச் சில கோயில்களில் அம்மையின்  அடியவர் கயிறுகட்டிப் பிடித்திருக்குமாறும் கண்களில் நிறைகிறது. 

கோயில்களின் பூதவலபிகளிலும் தூண்களின் கட்டுகளிலும் கபோதக்கூடுகளிலும் மான்களைப் பரவலாகக் காணலாம். ஆனால், வாருணி மான் குட்டி ஈனும் அற்புதக் காட்சியைச் சொத்தாகக் கொண்டுள்ள ஒரே கோயில். மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில்தான். 

அன்புடன், 
இரா. கலைக்கோவன்

மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் கண்டதும் கற்றதும்- 14. குலவிளக்கும் ஒளிவிளக்கும்!

அன்புள்ள வாருணி, தமிழ்நாட்டின் பல கோயில்களோடு நான் கையிணைத்து உறவாடியிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு கோயிலும் எனக்காகவே காத்திருந்தாற் போல் அன்போடு வரவேற்பதையும் ஆர்வத்தோடு கதை வளர்ப்பதையும் உள்ளம் குளிரக்குளிர அனுபவித்திருக்கிறேன். கோபுரம் தொடங்கி, சுற்றுகளில் விரிந்து, விமானங்களில் வளர்ந்து, தூண்களில் தொடர்ந்து, கோயிலின் ஒவ்வோர் அணுவும் என்னுடன் உரையாடிய அந்த இனிய போதுகள், அவை தரவுகளா வாருணி? வாழ்ந்தவர்களின் வரலாறு அல்லவா! 

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலும் அப்படித்தான். அதுவாகவே விரும்பி அழைத்து, அமுதம் போல் ஆயிரம் காட்சிகள் காட்டி, மனித வாழ்க்கையின் மகத்தான நுட்பங்களையெல்லாம் நான் அறியச் செய்த அருமையான கோயில் அது. கற்பனைப் பூச்சே இல்லாமல் கண்களில் படர்ந்தவற்றையும் கருத்து வழி அறிந்தவற்றையும் அங்குச் சிற்பங்களாக்கியிருக்கும் அக்காலப் படைப்பாளிகளையும் அவர்தம் கைச் செதுக்கல்களால் சீர்மை  பெற்றிருக்கும் மக்கள் வாழ்க்கையையும் விழையும் உள்ளங்களிடமாவது பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டுமென்றுதான் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறேன். 

நீ புறநானூறு படித்திருக்கிறாய் என்பதறிவேன். பகைவர் நாட்டுக்குப் போருக்குச் சென்ற அரசன் போரைத் தொடங்கும் முன், ‘நான் போர் செய்ய வந்திருக்கிறேன். என் வீரர்கள் உங்கள் மேல் அம்புகளை வீசத் தொடங்கும் முன் இன்னின்னார் இருந்தால் பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் சென்றுவிடுங்கள்’ என்று அறம் பேசுவதாக அதில் ஒரு பாடல் உண்டு. ‘பாதுகாப்பான இடத்திற்குப் போய்விடுங்கள்’ என்று அந்த அரசர் பட்டியலிட்டவர்களில், ‘பொன் போல் புதல்வர் பெறாதவரையும்’ இணைத்திருந்தார். மகப்பேற்றிற்கு இந்த மண் அளித்த பெருமை அது.

தமிழ்நாட்டின் பல கோயில்களில் மகளிரைக் கருவுற்ற நிலையிலும் கருவுயிர்க்கும் மகப்பேற்றுச் சூழலிலும் சிற்பக் காட்சிகளாகக் கண்டிருப்பாய். மீனாட்சியம்மன் கோயிலிலும் பெண் ஒருவர் மகவு ஈனும் காட்சி திருச்சுற்றுத் தூண் ஒன்றில் படமாக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் வாருணி, தமிழ்நாட்டின் வேறெந்தக் கோயிலிலும் கண்டிராத மகப்பேற்றுக் காட்சியை மீனாட்சியம்மன் கோயில் தேரில் நான் பார்க்க நேர்ந்தது. அதைப் பார்த்த அந்த நொடியில் அதில் மின்னலிட்ட புதிய சிந்தனை என் உள்ளத்தை வியப்பின் உச்சியில் ஆழ்த்தியது. என் கண்கள் கண்டதை அப்படியே உனக்கும் காட்டுகிறேன். தேரோட்டத்தின்போது தவறாமல் பார்த்துவிடு.

பொதுவாகக் கோயில்களில் காட்டப்பெறும் இது போன்ற மகப்பேற்றுக் காட்சிகளில் கருவுற்ற தாய் தளர்ந்து காணப்படுவார். அவரது இருபுறமும் அவரைத் தாங்கியவராய்ச் செவிலியர் நிற்பர். அவர்தம் துணையிருப்பும் தாயின் உணர்வுகளும் சிற்பத்திற்குச் சிற்பம் வேறுபடும். தாயிடமிருந்து வெளிப்படும் குழந்தையைப் பிடித்துக்கொள்ள இருவரில் ஒரு செவிலி முயல்வார். அல்லது அதற்கென்றே மூன்றாம் செவிலி காத்திருப்பார். சில நெருக்கடியான மகப்பேறு காட்சிகளைக்கூடச் சிற்பங்களாக நான் கண்டிருக்கிறேன். அழகர்கோயில் சிற்பம் அவ்வகையில் குறிப்பிடத்தக்கது. 

மீனாட்சித் தேரின் மகப்பேறு அந்தத் தாய்க்குத் தலைப்பேறு போலும். தாங்கொணாத் தளர்ச்சியும் வலியின் உச்சத்திலான மகவின் வெளிப்பாடும் அவரைச் செயலிழக்கச் செய்துள்ளன. தாயின் வலப்புறத்தே நிற்கும் செவிலி தம் வலக்கையால் தாயின் வயிற்றை வருடியவாறே, இடக்கையால் அவ்வம்மையின் முதுகைத் தாங்கலாய்ப் பிடித்துள்ளார். வளமான தலைமுடியைப் பெருங்கொண்டையாக்கியுள்ள செவிலியின் இடையில் பட்டாடையும் இடைக்கட்டும். கைகளில் வளைகள். செவிகளில் தோடுகள்.  

தாயின் கருப்பையிலிருந்து வெளியுலக வாழ்வு காண தலை நீட்டியிருக்கும் புத்துயிரைத் தம் ஆகிவந்த கைகளால் பற்றியவாறே மகப்பேற்று நடைமுறைகளில் கருத்தாயிருக்கும் தலைமைச் செவிலியும் பட்டாடை அணிந்துள்ளார். கொண்டையிட்ட தலைமுடியும் பனையோலைக் குண்டலங்களும் பெற்றுள்ள அவர், தாம் ஈடுபட்டுள்ள செயற்பாட்டுக்கு ஏதுவாகச் சிறு முக்காலியொன்றில் அமர்ந்துள்ளார். அவரது பார்வை கையில் இறங்கும் குழந்தையிடம்தான் என்றாலும், தாயின் நலத்திலும் அடுத்து நிகழ வேண்டுவன சரியாக அமைய வேண்டுமே என்ற கவனத்திலும் தாயுடலை வருடியவாறே பிள்ளையை வாங்குவது கூர்ந்து நோக்கின் விளங்கும். தலைமைச் செவிலியின் நோக்கறிந்தே துணைச் செவிலியும் தாயை அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளுக்குத் தடவு மருத்துவத்தாலேயே தழுவி நிற்கிறார். 

இப்போது சற்றே இடப்புறம் பார்ப்போம். இடையில் பட்டாடை, தலையில் தலைப்பாகை எனத் தாடி, மீசையுடன் பறையொலித்து ஆடும் கூத்தர். ஏன், குடும்பத்தின் பெரியவராகவும் இருக்கலாம். ‘எங்கள் குலவிளக்குத் தாயானாள். இல்லத்தில் ஒளிவிளக்குத் தோன்றிவிட்டது’ என்று ஊருக்கே சொல்லி ஓங்காரமிடும் அவரது உற்சாகப் பாட்டின் தாளப்பேரொலி நம் செவிகளில் எதிரொலிக்கிறதல்லவா!

அங்கும் இங்குமாய் மகப்பேறு காட்சிகளைச் சிற்ப வடிவங்களாகப் பலரும் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால், தாயிடமிருந்து வெளிப்படும் மகவை முக்காலியில் அமர்ந்தவாறு கைகளில் ஏந்தும் தலைமைச் செவிலியை வேறெந்தச் சிற்பத்திலும் கண்டதுண்டா? அவரது பணிச் சுமையை எளிதாக்கிய அந்தப் பெருமை யாருக்கு? அதுதான் போகட்டும், மகப்பேற்றுக் கொண்டாட்டத்தை இப்படியொரு பறைக்கூத்தாய்த்தான் எங்கேனும் பார்த்திருப்பாயா?

ஒரு படைப்பாளி எப்போது வெளிப்படுகிறார் தெரியுமா வாருணி! ஒன்று போலவே அமையினும் ஒரு கருத்தையே கொள்ளினும் அந்த ஒன்றுகளோடு ஒன்றிவிடாமல் ஒரு படைப்பு ஓங்கி உயர்ந்து தனித்து ஒளிரும்போதுதான் படைப்பாளி நினைக்கப்படுகிறார். அவர் படைப்பும் நிலைபேறு அடைகிறது. மகப்பேற்றுக் காட்சியைப் பலர் படம்பிடித்திருந்தபோதும் இயல்பான நிகழ்விலும் இரு புதுமைகளைப் புகுத்திப் புதுவரவின் கொண்டாட்டத்தில் புத்தொளி பாய்ச்சிய இது போன்ற சிந்தனைகள்தான் காலந்தோறும் கலையை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கின்றன.

அன்புடன்,
இரா. கலைக்கோவன்

ஓடிப்போனவர்களும் ஒற்றிவைத்தவர்களும்

இரா. கலைக்கோவன்

சிராப்பள்ளி மாவட்டம் மண்ணச்சநல்லூர் வட்டத்திலுள்ள திருப்பைஞ்ஞீலி நீலிவனேசுவரர் கோயில், குடைவரையும் கற்றளியும் பெற்ற வளாகமாகும். இக்கோயிலுக்கும் மக்களுக்குமான ஒன்பது நூற்றாண்டுக் கால வாழ்க்கை இவ்வளாகத்துள்ள 71 கல்வெட்டுகளில் பதிவாகியுள்ளது. அவற்றுள் ஒன்றுதான், வரி கட்டாமல் சிலர் ஓடியதால், அந்த வரிக்குப் பொறுப்பானவர்கள் அவர்கள் நிலத்தை ஒற்றிவைத்து வரிகட்டிய வரலாற்றைப் பகிர்ந்துகொள்கிறது.

பொதுக்காலம் 13ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் சோழ நாடு மூன்றாம் இராஜராஜரின் ஆட்சியிலிருந்தது. திருப்பைஞ்ஞீலிக்கு அருகில் அதே மண்ணச்சநல்லூர் வட்ட ஊராக இன்றும் விளங்கும் துடையூர் அக்காலத்தே பிராமணக் குடியிருப்பாக விளங்கியது. அங்கு ஊராட்சியாக இருந்த சபையின் உறுப்பினர்களுள் அறுவர்தான் இக்கல்வெட்டு உருவாகக் காரணமானவர்கள்.

துடையூரிலிருந்து பல்வேறு காரணங்களுக்காகப் பிரிக்கப்பட்டுச் சிறுசாத்தமங்கலம் என்ற பெயரேற்றிருந்த சிற்றூரில் அவர்களுக்கு உரிமையுடைய விளைநிலம் இருந்தது. அக்காலத்தே வழக்கிலிருந்த வருவாய்ப் பதிவான பொத்தகப்படி இச்சிறுசாத்தமங்கலம் இறைவனுக்கு அளிக்கப்பட்ட தேவதான ஊராக, இறைவன் பெயரேற்று அவர் பெயரிலான காணியாக விளங்கியது.

நில உரிமையாளர்களிடம், ‘கடமை’ என்ற பெயரில் விளைவாகவோ, காசாகவோ வரி பெறப்பட்ட காலம் அது. அதை உரியவரிடம் பெற்று அரசுக்குச் செலுத்தும் பொறுப்பு ஊரவையைச் சார்ந்தது. துடையூர் நிலங்களுக்கான இந்தக் கடமை வரிக்குப் பொறுப்பேற்றிருந்தவர் ஊர் சபையின் உறுப்பினரான வீற்றிருந்தான் சீரிளங்கோ. விளைவு குன்றியதாலோ அல்லது வேறு காரணங்களாலோ இந்த உறுப்பினர் அறுவரில் மூவர் வரி செலுத்த முடியாமல் ஊரைவிட்டே ஓடிப்போயினர். ‘இவர்கள் பேரால் இவ்வூர்க் கடமைக்கு இவர்கள் முன்னின்று கடமையிறாதே ஓடிப்போகையில்’ என்று இச்செயலை வெளிச்சப்படுத்துகிறது கல்வெட்டு.

அதனால், வரித்தொகுப்பின் அளவு குறைந்து, ஊரவை சிலருக்குத் தர வேண்டியிருந்த தொகையைத் தரக்கூடவில்லை. ‘கூபகராமர் அடைப்பில் கோடுமலையாளருக்கு இவ்வூர்க் கடமையில் தர எழுதின காசு’ தரமுடியவில்லை என்று இதைக் கல்வெட்டு சுட்டுகிறது. துடையூர்க் கடமைக்குப் பொறுப்பேற்றிருந்து பற்றாளரான இளங்கோ, இவ்விழப்பை நேர்செய்வதற்காகச் சிறுசாத்தமங்கலத்தில் தமக்கும் பிற ஐவருக்கும் உரிமையுடையதாய் இருந்த நிலத்தைப் பைஞ்ஞீலிக் கோயில் நிருவாகத்திடம் ஒற்றிக்கு வைத்துக் கோயில் கருவூலத்திலிருந்து 2500 காசு பெற முடிவு செய்தார். ‘ஒற்றித் தீட்டு’ என்ற பெயரில் அதற்கான ஆவணம் எழுதப்பெற்றது.

அதன்படி, துடையூர் ஊர்க்கடமைக்காகச் சிறுசாத்தமங்கல நிலம் புரட்டாசித் திங்களில் ஒற்றிக்கு வைக்கப்படுவதாகவும் இரண்டு திங்கள்களில், அதாவது கார்த்திகைத் திங்களுக்குள் இந்த ஒற்றிக்காகப் பெறப்படும் காசை அதற்கான வட்டியுடன் ஒற்றி வைப்பவர் கோயில் கருவூலத்தில் செலுத்துவதாகவும் ஆவணம் அமைந்தது.100காசுக்குத் திங்களுக்கு 4 காசென வட்டி முடிவானது.

கார்த்திகைக்குள் கருவூலப் பணத்தைச் செலுத்த முடியாது போனால், கோயிலே நிலத்தைக் கொள்ளலாம் என்றும், ஒற்றிக்காகப் பெறப்பட்ட முதலும் அதற்கான வட்டியுமே அந்நிலத்திற்கான விலையாகலாம் என்றும் ஒற்றி வைத்தவர் இசைவு தெரிவித்து ஆவணத்தில் கையெழுத்திடக் கருவூலம் தொகையளிக்க, துடையூர்க் கடமை முறைப்படிச் செலுத்தப்பட்டது.

இந்த ஆவணத்தில் இளங்கோவுடன் நிலஉரிமையாளர்களில் ஓடிப்போனவர்கள் தவிர்த்த பிற இரு நிலஉரிமையாளர்களும் கையெழுத்திட்டனர். ஆவணச் சான்றாளர்களில் இருவர் எழுத்தறிவற்றவர்களாக இருந்தமையால், அவர்கள் சார்பில் எழுதத் தெரிந்த வேறு இருவர் கையெழுத்திட்டனர்.

ஒற்றிப் பணம் திருப்பித்தரப்பட்டதா, நிலம் மீட்கப்பட்டதா என்பதெல்லாம் அறிய வழியில்லை என்றாலும், பைஞ்ஞீலிக் கோயிலில் கண்சிமிட்டும் இந்த ஆவணப் பதிவு, 13ஆம் நூற்றாண்டளவில் இப்பகுதியில் விளங்கிய ஊராட்சி, கோயிலாட்சி, வாழ்வியல் நடைமுறைகள், ஆவண-நாணய வழக்காறுகள், மக்களின் இயல்புகள் என எத்தனை வரலாற்றுத் தரவுகளை வழங்குகிறது! எனில், இத்தகு காலப் பதிவுகளைக் கருத்தாய்க் காக்காமல் திருப்பணிகளின் பெயரால் சிதறடிப்பது அறமாகுமா?