மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் கண்டதும் கற்றதும்- 15. பார்வைப் பரிசாய்ப் பாசப் பிணைப்பு

அன்புள்ள வாருணிக்கு, உன் மடல் பெற்றேன். மதுரை அழகர்கோயில் மகப்பேற்றுச் சிற்பத்தைப் பார்க்கத் தவறியது குறித்து வருந்தியிருக்கிறாய். அந்தச் சிற்பம் பார்வை பரவக்கூடிய இடத்தில் பதிவாகவில்லை. தேடும் கண்களுக்கு மட்டுமே தெரியக்கூடிய வகையில்தான் நம் கோயில்களில் பல அரிய சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இறையகத் தெய்வத்தை மட்டுமே நோக்கி விரியும் பார்வைக்கு இந்த வாழ்வியல் பதிவுகள் பிடிபடா. கோயில் வழிபாட்டிற்கு மட்டுமன்று, வாழ்க்கையைப் பழகவும்தான் என்ற நோக்கோடு, அதை அங்குலம் அங்குலமாக இரசிக்கக் கற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே இத்தகு காட்சிகள் வயமாகும் வாருணி. கோயிலுக்குள் நுழையும்போதே, ‘பசித்திரு, விழித்திரு’ என மனதைப் பழக்கிக் கொண்டால் கருத்துப் பசிக்குக் காட்சி விருந்து தவறாது கிடைக்கும். 

அழகர்கோயில் சிற்பத்தைப் பற்றிப் பேராசிரியர் நளினி தம் ‘பாதைகளைத் தேடிய பயணங்கள்’ நூலில் எழுதியிருக்கிறார். ‘எப்பாடு பட்டாகிலும்’ என்ற பொருத்தமான தலைப்பில் உருவான அந்தக் கட்டுரையில் கருவுற்ற தாயும் உடன்கூட்டச் செவிலியரும் ஒரு கடினமான மகப்பேற்றை எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பது சிற்பக்காட்சிக்கு ஏற்பச் சிறக்கச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. வாய்ப்பமையும்போது படித்துப்பார். அடுத்த முறை அழகர்கோயில் செல்கையில் தவறாமல் அச்சிற்பத்தைப் பார்த்துவிடு.

தமிழர்களின் விலங்கு, பறவை நேயம் பற்றிப் பலமுறை நாம் பேசியிருக்கிறோம். நம்மவர் இலக்கியங்களிலும் சிற்பச் செதுக்கல்களிலும் அவை தவறாமல் இடம்பெற்று விடுகின்றன. தொல்காப்பியத்தில் ஐவகை நிலங்களுக்குமான கருப்பொருள் சுட்டும்போதே, அவ்வந் நிலத்திற்கான பறவையும் விலங்கும் இடம்பெறுவதை நினைத்துப் பார். மனித வாழ்வோடு எத்தனை நெருங்கியனவாய் அவையிருந்தன என்பதைச் சங்கப்பாடல்கள் தெள்ளிதின் காட்டும். பத்திமைப் பாடல்களில்கூட அவை இறைவனை அண்டியே காட்சியாகின்றன. விலங்கோ, பறவையோ உடனிராத இறைக்கோலங்கள் குறைவு.

பல்லவக் குடைவரைகளில்தான் பறவை, விலங்கு நேயக் காட்சிகளை முதன்முதலாகக் காணத் தொடங்குகிறோம். மாமல்லபுரம் சென்றபோது பூதவலபிக்கு மாற்றான வாத்து வலபி (அன்னமென்றும்  சொல்வர்), தாங்கு சிற்பங்களாய் யாளிகள், தூண் ஏந்துவனவாய்ச் சிம்மங்கள், தளம் தாங்குவனவாய் யானைகள் எனப் பலவும் பார்த்துக் களித்ததை நினைவு கொள். முற்சோழர் காலத்தில் இப்படிப் பறவைகளையும் விலங்குகளையும் காட்சிப்படுத்துவது பரவலாக்கப்பட்டது.

புள்ளமங்கை ஆலந்துறையார், பழுவூர் அவனிகந்தர்ப்ப ஈசுவரம் என இந்தப் பட்டியல் நீளமானது வாருணி. ஓரிரு ஆண்டுகளுக்கு முன் நாங்கள் ஆய்வுசெய்த சிராப்பள்ளி வடகுடிக் கோயிலின் தாங்குதளத்தில் புலிக்குட்டிகளின் விளையாட்டு கண்டோம். எங்கெல்லாம் வாய்ப்பமைகிறதோ அங்கெல்லாம் பறவைகளையோ, விலங்குகளையோ இயல்புக்கேற்பக் காட்சிப்படுத்துவதைச் சிற்பிகள் தொடர்ந்து கையாண்டுள்ளனர். அழகு பொலியும் மான்இணைகள், பல்வகைக் குறும்புகளில் களிப்படையும் குரங்குகள், இணைந்தும் தனித்தும் அமர்ந்த எருதுகள், தாவ எத்தனிக்கும் சிம்மங்கள், பூதங்களின் விளையாட்டுப் பொருளாய்ப் பாம்புகள் என நீளும் இப்பட்டியலில் பைஞ்ஞீலிப் பதிவு முள்ளம்பன்றியையும் இணைத்துள்ளது.

மனித மகப்பேறு போல விலங்குகள் குட்டியீனும் காட்சிகளும் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. சிராப்பள்ளி மாவட்டம் துடையூர் விஷமங்களேசுவரர் கோயிலில் கண்டபாதச் சிற்பமாக யானை குட்டி ஈன்றிருக்கும் காட்சியைக் காணமுடிந்தது. இந்தக் கோயிலில் மட்டும் ஏழெட்டு இடங்களில் யானைகளின் வாழ்வியல் காட்சிகள் பதிவாகியுள்ளன. யானை ஈனும் மற்றொரு காட்சி நாகபட்டினம் மாவட்டம் கீழ்வேளூர் கேடிலியப்பர் கோயிலின் சுற்றுச்சுவரில் அருமையாகப் படமாகியுள்ளது. குட்டி ஈனும் தன் பிடியை அதன் துணைக்களிறு ஆதரவாக நெருங்கி நிற்பதும் செவிலியர் போல இரண்டு யானைகள் கன்று ஈனும் பிடியைத் துளைக்கைகளால் தழுவி ஊக்கமூட்டுவதும் காணக் கண் கோடிவேண்டும் வாருணி.

மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயிலில் நாங்கள் ஆய்வு மேற்கொண்டபோது எத்தனையோ வியப்பூட்டும் புதுப்புதுக் காட்சிகளைக் கண்ணுற்றபோதும், விலங்கொன்று குட்டு ஈனும் பதிவையும் அங்குக் காணமுடியுமென்று நினைத்தோமில்லை. ஒரு நாள் மதியம் அங்கயற்கண்ணி அம்மை வளாகச் சுற்றில் வலம் வந்தவாறே, மீனாட்சி விமானத்தின் துணைத்தளச் சிற்பங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்துக் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோதுதான் அந்த அற்புதச் செதுக்கல் கண்களில் விழுந்தது. 

துணைத்தளக் கபோதக்கூட்டில் அந்தச் சிற்பம் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. தலைப்பாகப் பூப்பதக்கமும் அதிலிருந்து இருபுறத்தும் வளைந்தும் சுருண்டும் விரிந்து பரவும் கருக்கணித் தொங்கல்களும் அத்தொங்கல்களுக்கு இடைப்பட்ட குழிவில் குட்டி ஈனும் நிலையில் மானுமாய் அந்தக் காட்சி கண்களில் படர்ந்தபோது நானும் பேராசிரியர் நளினியும் உடனிருந்த கோயிலாரும் வியப்பில் உறைந்துபோனோம். நேரில் பார்த்திருந்தால் தவிர இப்படியோர் உயிரோட்டமான காட்சியைச் சிற்பி செதுக்கியிருக்க முடியாது. 

வயிற்றுப்பகுதிக்கு அழுத்தம் கொடுத்து ஈனலை எளிதாக்கும் முயற்சியில் மான் இருப்பதை அதன் நான்கு கால்களின் நிலையே மிகத் தெளிவாய் விளங்க வைத்துவிடுகிறது. உயர்த்திய வாலுக்குப் பின் கால்களுக்கு இடைப்பட்டுத் தன் குட்டி வெளிப்படுவதை, அந்த மான் தலை திருப்பிக் கண்ணுறுவதையும் ஈனலை எளிதாக்க மெல்ல வாய் திறந்து அது மூச்சிழுப்பதையும் சிற்பி மிக இயல்பாகக் கண் முன் நிறுத்தியுள்ளார்.

மான்களைப் பல்வேறு நிலைகளில் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் காணமுடிகிறது. இறைவடிவங்களில் சிவபெருமானுக்கும் கொற்றவைக்கும் மிக நெருங்கிய விலங்கு அது. சிவபெருமானின் ஆலமர்அண்ணல், பிச்சையேற்கும் கோலங்களில் மான்கள் தவறாமல் இடம்பெற்றுள்ளன. ஆலமர்அண்ணலின் ஆகம விரிவுரை கேட்கக் கானக விலங்குகளும் வந்துய்ந்ததை வெளிப்படுத்துமாறு புலி, சிங்கம், பாம்பு ஆகியவற்றுடன் சிற்பிகள் மான் இணைகளையும் காட்டியுள்ளனர். நீ பார்க்கவிரும்பினால் காஞ்சிபுரம் கயிலாசநாதர் போய் வா அற்புதமான மான் இணை கண்ட மகிழ்ச்சி நிறையும். 

பிச்சையேற்கும் கோலத்தில் சிவபெருமான் மானுக்குப் புல்லளித்தவாறே நடப்பது போல்தான் சிற்பங்கள் அமையும். அதில் மான் தன் பின்னிரு கால்களைத் தரையில் ஊன்றி, முன்னிரு கால்களை உயர்த்தித் தாவியவாறு இறைவன் கைப் புல்லைப் பறிக்கும். பல சிவக்கோலங்களில் சிவபெருமானின் பின் கைகள் ஒன்றில், குறிப்பாக இடக்கையில் தாவிய நிலையில் மான் காட்டப்படுகிறது. கொற்றவையின் ஊர்திகளுள் ஒன்றாய்ப் பழஞ்சிற்பங்களில் காட்சியாகும் மான், புள்ளமங்கை ஆலந்துறையார் உள்ளிட்ட மிகச் சில கோயில்களில் அம்மையின்  அடியவர் கயிறுகட்டிப் பிடித்திருக்குமாறும் கண்களில் நிறைகிறது. 

கோயில்களின் பூதவலபிகளிலும் தூண்களின் கட்டுகளிலும் கபோதக்கூடுகளிலும் மான்களைப் பரவலாகக் காணலாம். ஆனால், வாருணி மான் குட்டி ஈனும் அற்புதக் காட்சியைச் சொத்தாகக் கொண்டுள்ள ஒரே கோயில். மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில்தான். 

அன்புடன், 
இரா. கலைக்கோவன்

மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் கண்டதும் கற்றதும்- 14. குலவிளக்கும் ஒளிவிளக்கும்!

அன்புள்ள வாருணி, தமிழ்நாட்டின் பல கோயில்களோடு நான் கையிணைத்து உறவாடியிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு கோயிலும் எனக்காகவே காத்திருந்தாற் போல் அன்போடு வரவேற்பதையும் ஆர்வத்தோடு கதை வளர்ப்பதையும் உள்ளம் குளிரக்குளிர அனுபவித்திருக்கிறேன். கோபுரம் தொடங்கி, சுற்றுகளில் விரிந்து, விமானங்களில் வளர்ந்து, தூண்களில் தொடர்ந்து, கோயிலின் ஒவ்வோர் அணுவும் என்னுடன் உரையாடிய அந்த இனிய போதுகள், அவை தரவுகளா வாருணி? வாழ்ந்தவர்களின் வரலாறு அல்லவா! 

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலும் அப்படித்தான். அதுவாகவே விரும்பி அழைத்து, அமுதம் போல் ஆயிரம் காட்சிகள் காட்டி, மனித வாழ்க்கையின் மகத்தான நுட்பங்களையெல்லாம் நான் அறியச் செய்த அருமையான கோயில் அது. கற்பனைப் பூச்சே இல்லாமல் கண்களில் படர்ந்தவற்றையும் கருத்து வழி அறிந்தவற்றையும் அங்குச் சிற்பங்களாக்கியிருக்கும் அக்காலப் படைப்பாளிகளையும் அவர்தம் கைச் செதுக்கல்களால் சீர்மை  பெற்றிருக்கும் மக்கள் வாழ்க்கையையும் விழையும் உள்ளங்களிடமாவது பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டுமென்றுதான் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறேன். 

நீ புறநானூறு படித்திருக்கிறாய் என்பதறிவேன். பகைவர் நாட்டுக்குப் போருக்குச் சென்ற அரசன் போரைத் தொடங்கும் முன், ‘நான் போர் செய்ய வந்திருக்கிறேன். என் வீரர்கள் உங்கள் மேல் அம்புகளை வீசத் தொடங்கும் முன் இன்னின்னார் இருந்தால் பாதுகாப்பான இடத்திற்குச் சென்றுவிடுங்கள்’ என்று அறம் பேசுவதாக அதில் ஒரு பாடல் உண்டு. ‘பாதுகாப்பான இடத்திற்குப் போய்விடுங்கள்’ என்று அந்த அரசர் பட்டியலிட்டவர்களில், ‘பொன் போல் புதல்வர் பெறாதவரையும்’ இணைத்திருந்தார். மகப்பேற்றிற்கு இந்த மண் அளித்த பெருமை அது.

தமிழ்நாட்டின் பல கோயில்களில் மகளிரைக் கருவுற்ற நிலையிலும் கருவுயிர்க்கும் மகப்பேற்றுச் சூழலிலும் சிற்பக் காட்சிகளாகக் கண்டிருப்பாய். மீனாட்சியம்மன் கோயிலிலும் பெண் ஒருவர் மகவு ஈனும் காட்சி திருச்சுற்றுத் தூண் ஒன்றில் படமாக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் வாருணி, தமிழ்நாட்டின் வேறெந்தக் கோயிலிலும் கண்டிராத மகப்பேற்றுக் காட்சியை மீனாட்சியம்மன் கோயில் தேரில் நான் பார்க்க நேர்ந்தது. அதைப் பார்த்த அந்த நொடியில் அதில் மின்னலிட்ட புதிய சிந்தனை என் உள்ளத்தை வியப்பின் உச்சியில் ஆழ்த்தியது. என் கண்கள் கண்டதை அப்படியே உனக்கும் காட்டுகிறேன். தேரோட்டத்தின்போது தவறாமல் பார்த்துவிடு.

பொதுவாகக் கோயில்களில் காட்டப்பெறும் இது போன்ற மகப்பேற்றுக் காட்சிகளில் கருவுற்ற தாய் தளர்ந்து காணப்படுவார். அவரது இருபுறமும் அவரைத் தாங்கியவராய்ச் செவிலியர் நிற்பர். அவர்தம் துணையிருப்பும் தாயின் உணர்வுகளும் சிற்பத்திற்குச் சிற்பம் வேறுபடும். தாயிடமிருந்து வெளிப்படும் குழந்தையைப் பிடித்துக்கொள்ள இருவரில் ஒரு செவிலி முயல்வார். அல்லது அதற்கென்றே மூன்றாம் செவிலி காத்திருப்பார். சில நெருக்கடியான மகப்பேறு காட்சிகளைக்கூடச் சிற்பங்களாக நான் கண்டிருக்கிறேன். அழகர்கோயில் சிற்பம் அவ்வகையில் குறிப்பிடத்தக்கது. 

மீனாட்சித் தேரின் மகப்பேறு அந்தத் தாய்க்குத் தலைப்பேறு போலும். தாங்கொணாத் தளர்ச்சியும் வலியின் உச்சத்திலான மகவின் வெளிப்பாடும் அவரைச் செயலிழக்கச் செய்துள்ளன. தாயின் வலப்புறத்தே நிற்கும் செவிலி தம் வலக்கையால் தாயின் வயிற்றை வருடியவாறே, இடக்கையால் அவ்வம்மையின் முதுகைத் தாங்கலாய்ப் பிடித்துள்ளார். வளமான தலைமுடியைப் பெருங்கொண்டையாக்கியுள்ள செவிலியின் இடையில் பட்டாடையும் இடைக்கட்டும். கைகளில் வளைகள். செவிகளில் தோடுகள்.  

தாயின் கருப்பையிலிருந்து வெளியுலக வாழ்வு காண தலை நீட்டியிருக்கும் புத்துயிரைத் தம் ஆகிவந்த கைகளால் பற்றியவாறே மகப்பேற்று நடைமுறைகளில் கருத்தாயிருக்கும் தலைமைச் செவிலியும் பட்டாடை அணிந்துள்ளார். கொண்டையிட்ட தலைமுடியும் பனையோலைக் குண்டலங்களும் பெற்றுள்ள அவர், தாம் ஈடுபட்டுள்ள செயற்பாட்டுக்கு ஏதுவாகச் சிறு முக்காலியொன்றில் அமர்ந்துள்ளார். அவரது பார்வை கையில் இறங்கும் குழந்தையிடம்தான் என்றாலும், தாயின் நலத்திலும் அடுத்து நிகழ வேண்டுவன சரியாக அமைய வேண்டுமே என்ற கவனத்திலும் தாயுடலை வருடியவாறே பிள்ளையை வாங்குவது கூர்ந்து நோக்கின் விளங்கும். தலைமைச் செவிலியின் நோக்கறிந்தே துணைச் செவிலியும் தாயை அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளுக்குத் தடவு மருத்துவத்தாலேயே தழுவி நிற்கிறார். 

இப்போது சற்றே இடப்புறம் பார்ப்போம். இடையில் பட்டாடை, தலையில் தலைப்பாகை எனத் தாடி, மீசையுடன் பறையொலித்து ஆடும் கூத்தர். ஏன், குடும்பத்தின் பெரியவராகவும் இருக்கலாம். ‘எங்கள் குலவிளக்குத் தாயானாள். இல்லத்தில் ஒளிவிளக்குத் தோன்றிவிட்டது’ என்று ஊருக்கே சொல்லி ஓங்காரமிடும் அவரது உற்சாகப் பாட்டின் தாளப்பேரொலி நம் செவிகளில் எதிரொலிக்கிறதல்லவா!

அங்கும் இங்குமாய் மகப்பேறு காட்சிகளைச் சிற்ப வடிவங்களாகப் பலரும் பார்த்திருக்கலாம். ஆனால், தாயிடமிருந்து வெளிப்படும் மகவை முக்காலியில் அமர்ந்தவாறு கைகளில் ஏந்தும் தலைமைச் செவிலியை வேறெந்தச் சிற்பத்திலும் கண்டதுண்டா? அவரது பணிச் சுமையை எளிதாக்கிய அந்தப் பெருமை யாருக்கு? அதுதான் போகட்டும், மகப்பேற்றுக் கொண்டாட்டத்தை இப்படியொரு பறைக்கூத்தாய்த்தான் எங்கேனும் பார்த்திருப்பாயா?

ஒரு படைப்பாளி எப்போது வெளிப்படுகிறார் தெரியுமா வாருணி! ஒன்று போலவே அமையினும் ஒரு கருத்தையே கொள்ளினும் அந்த ஒன்றுகளோடு ஒன்றிவிடாமல் ஒரு படைப்பு ஓங்கி உயர்ந்து தனித்து ஒளிரும்போதுதான் படைப்பாளி நினைக்கப்படுகிறார். அவர் படைப்பும் நிலைபேறு அடைகிறது. மகப்பேற்றுக் காட்சியைப் பலர் படம்பிடித்திருந்தபோதும் இயல்பான நிகழ்விலும் இரு புதுமைகளைப் புகுத்திப் புதுவரவின் கொண்டாட்டத்தில் புத்தொளி பாய்ச்சிய இது போன்ற சிந்தனைகள்தான் காலந்தோறும் கலையை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கின்றன.

அன்புடன்,
இரா. கலைக்கோவன்

மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் கண்டதும் கற்றதும்- 12. வீரமறவர்களின் வேட்டைக் காட்சிகள்

அன்புள்ள வாருணிக்கு, தேவதேவிச் சிற்பம் உன்னைப் பெரிதும் கவர்ந்ததாக எழுதியிருக்கிறாய். ஆடும்போது பிள்ளையாரே தம் தேவியை உடன் கொண்டு ஆடுகிறாரே, ஆடல்நாயகராகக் கொண்டாடப்படும் சிவபெருமான் உமையுடன் ஆடுமாறு சிற்பம் உள்ளதா என்று கேட்டிருக்கிறாய். ஒரிசாவிலும் கருநாடகத்திலும் நீ கேட்குமாறு சிற்பங்கள் பலவாக உள்ளன. இருவரும் அருகருகே ஆடுவது போலவும் அம்மையப்பராய் இணைந்தாடுவது போலவும் பல பேரழகுச் சிற்பங்களை அங்குள்ள கோயில்களிலும் அருங்காட்சியகங்களிலும் பார்த்திருக்கிறேன். தமிழ்நாட்டுப் பழங்கோயில்களில் அத்தகு சிற்பங்களைக் காணக்கூடவில்லை.

கரணக்கோலத்தில் உயர்த்திய தொடையில் துணையை அமர்த்தி ஆடும் அந்தப் பேறு மீனாட்சிக் கோயில் பிள்ளையாருக்கென்றே வாய்த்த பெரும் பேறு. அதை உருவாக்கிய நாயக்கச் சிற்பியின் கண்ணோட்டம் எண்ணிப்பார். ஏதோ புதுமை செய்யக் கருதிய வடிவம் அது என்று மட்டும் கருதிவிடாதே. ஒவ்வொரு சிற்பமும் மரபுகளை உடைத்தோ, மீறியோ உருவாக்கம் பெறும்போது அங்குச் சிற்பியின் எண்ணவோட்டமே தலையோங்குகிறது.

ஆகமங்களை உள்ளத்தில் இருத்தியே இது போன்ற படைப்புகள் உருவாகின்றன என்றாலும், ஆங்காங்கே நூலிழைகளில் எல்லைகள் தாண்டப்படுவதையும் கோடுகள் வளைக்கப்படுவதையும் பார்க்கமுடிகிறது. குடந்தைக் கீழ்க் கோட்டத்திலும் நல்லூர் மணவழகரிலும் இடம்பெற்றுள்ள களிநிலைப் பிள்ளையார் சிற்பங்களும் அப்படி வந்தவைதான். முதலில் ஒன்று, ‘புதிது’ என்ற பார்வையோடு பிறக்கிறது. மக்கள் அதை இரசிக்கத் தொடங்கும்போது அந்த வடிவம் இலக்கணமாகிவிடுகிறது. சில வடிவங்கள் இரசிக்கப்பட்டாலும் தனித்துவமாகவே இருந்துவிடுகின்றன. தேவதேவிச் சிற்பம் இரண்டாம் வகையினது.

வெறும் உளியும் அடிப்பானும் பிடித்திருப்பவர்கள் அல்லர் சிற்பிகள். அவர்தம் விரல்களில் படைப்பாற்றல் இருக்கிறது. உள்ளுக்குள் ஆகமங்கள் அலையடித்தாலும் பார்த்ததும் பரவசப்பட்டதுமாய்க் கண்களில் தெறித்துக் கற்பனையில் செறிந்தவை, அந்த அலைகளில் மிதக்கும் படகாய் அவர்தம் படைப்புகளில் நுழைந்துவிடுகின்றன. அதற்குச் சான்றாய் எல்லா மரபுகளிலும் காட்டுகள் உள்ளன. வாருணி, அடுத்தமுறை சந்திக்கையில் அவை குறித்துப் பேசுவோம். இப்போது மீனாட்சி என்னை அழைக்கிறார், என் கோயிலைச் சொல்லத் தொடங்கி, எங்கெங்கோ போகிறாயே என்று.

வீரம் செறிந்த வேட்டைக் காட்சிகள் ஐவகை நிலத்தும் பரவியிருந்ததைத் தமிழிலக்கியங்கள் உணர்த்துகின்றன. விலங்குகளோடு போரிட்டு உயிர் நீத்த வீரமறவர்களின் நடுகற்களும் கிடைத்துள்ளன. ஆனால், வேட்டைக் காட்சிகளைக் கோயில் சிற்பங்களாக நீ கண்டதுண்டா? மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் ஒன்றல்ல,இரண்டல்ல, பல காட்சிகள் படமாகியுள்ளன. தூண் சிற்பங்களாகவும் துணைத்தளச் செதுக்கல்களாகவும் மரவேலைப்பாடுகளாகவும் அவற்றைக் கண்ணுற்ற நானும் பேராசிரியர் நளினியும் வியந்தோம். அங்கும் இங்குமாய் ஓரிரு வேட்டைக் காட்சிகளைச் சில கோயில்களில் கண்டதுண்டு. ஆனால், ஒரே கோயிலில் இத்தனை வீரக் காட்சிகளா?

சுற்றுத்தரைக்குத் தாழ உள்ள மீனாட்சி அம்மன் விமானத் துணைத்தளத்தில் மூன்று விலங்கு வேட்டைக் காட்சிகள் இடம்பெற்றுள்ளன. மூன்றும் மூன்றுவிதமான வேட்டை முறைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. முன்னும் பின்னுமாய் நிற்கும் இருவருக்கிடையே ஒரு காலை உயர்த்திய நிலையில் நிற்கும் விலங்கு சிங்கமாகலாம். முன்னுள்ள ஆடவர் அதை அம்புகளால் தாக்குகிறார். ஓர் அம்பு அதன் முகத்தில் நுழைந்துள்ளது. பின்னுள்ள ஆடவர் கைகளால் இறுகப் பற்றிய வாளை அவ்விலங்கின் பின் வழியே உடலுக்குள் நுழைக்கிறார். துணைத்தளத்தின் பெரும்பகுதியை நிறைத்திருக்கும் இச்செதுக்கல் ஒரு படக்காட்சி போல விரிந்துள்ளது.

இங்குள்ள பிற இரு சிற்பங்களும் புலிவேட்டை காட்டுகின்றன. ஒன்றில், முன்கால்களை உயர்த்திப் பாயும் நிலையில் புலி காட்சிதர, அது தன்னை வாயால் கவ்வாதவாறு தம் இடக்கையால் தடுத்தபடியே, வலக்கை வாளை அதன் கழுத்தில் செலுத்தியுள்ளார் வீரர். கழுத்தைத் துளைத்து வெளிப்பட்டுள்ள வாளும் உணர்வுகளின் களமாய் விளங்கும் வீரரின் முகமும் சூழலின் தன்மை விளக்குகின்றன. இரண்டாம் சிற்பம், காண்போர் மேனியைச் சில்லிடச் செய்கிறது. அதில், கருடாசனத்திலுள்ள வீரரின் வலக்கால் மேல் தன் கால்களை இருத்திச் சீறும் புலி, வீரரின் தலையைக் கவ்வும் நெருக்கத்தில் உள்ளது. அதை எதிர்கொள்ளும் வீரரோ, தம் வலக்கை வாளை அதன் மார்பில் பாய்ச்சி அதைச் செயலிழக்கச் செய்கிறார். காட்சியமைப்பு வீரரின் வெற்றியைக் காட்டுகிறது.

ஆயிரக்கால் மண்டப வாயிலருகே பேரளவினதாய் உள்ள வேட்டைக்காரரின் சிற்பம் குறிப்பிடத்தக்கது. அடர்த்தியான மீசை, கால்களில் தோல்பட்டைகள், இடக்கையில் வில் என நிற்கும் அவரது காலருகே குதிரை. அவரது வலப்புறம் ஏற்கனவே வேட்டையில் அடித்த மானைத் தம் தோளில் ஏந்திய அவரது இளவல். அதே மண்டபத்தின் உட்புறமுள்ள இரண்டு மரச்சிற்பங்களுள் ஒன்றில், தாவி வரும் சிங்கத்தின் வாயில் கத்தியை நுழைத்துக் கொல்லும் வீரர் படமாக, மற்றொன்றில் வேட்டை முடித்துச் செல்லும் மறவர் தம் தோளில் தாங்கலாக இருத்தப்பட்டு வலக்கைப் பிடிப்பிலுள்ள மூங்கிலில் வேட்டையில் கிடைத்த இரண்டு பன்றிகளைத் தொங்கவிட்டுள்ளார். நாயக்கர் கால வேட்டையாள் எப்படி இருந்தார் என்பதற்கு இந்த மரச்சிற்பமும் வாயில் சிற்பமும் சிறந்த காட்டுகளாகும்.

மீனாட்சியம்மன் கோயில் தேரிலும் வீரர் ஒருவர் புலியின் தலையில் ஈட்டியை நுழைத்து அதை உயிரிழக்கச் செய்யும் காட்சி உள்ளது. அதில் படம்பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் வேட்டை வீரரின் உடல் சுழற்சியும் உணர்வுகளும் காணத்தக்கன வாருணி. அருகில் நிற்கும் அவரது இளவலின் வேல் அந்தப் புலியின் பின்னுடலில் பாய்ந்துள்ளது.

அக்கால வீரமறவர்களின் தோற்றம், உடலமைப்பு, ஆடை அணிகலன்கள், வேட்டையின்போது அவர்கள் கொள்ளும் கருவிகள், அவற்றைக் கையாளும் முறைகள் ஆகியவற்றோடு, கொல்லப்பட்ட விலங்குகளை அவர்கள் கொண்டு சென்ற வகையும் இச்சிற்பங்களில் படம்பிடிக்கப்பட்டுள்ளன. எல்லாவற்றிலும் சிறப்பு அவர்தம் முகக் குறிப்புகள்தான். இலக்கியம் இத்தகு காட்சிகளைக் காட்டும்போது நாம் அவற்றைக் கற்பனை செய்தே காணமுடிகிறது. இங்கோ, கற்பனைக்கே தேவையின்றி எல்லாமே கண்முன் காட்சியாக. இதுதான் சிற்பங்கள் நமக்கு வழங்கும் வரலாற்றுக் கொடை.

அன்புடன்,

இரா. கலைக்கோவன்.

மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் கண்டதும் கற்றதும்- 11. தேவதேவி

அன்புள்ள வாருணி, தமிழ்நாட்டின் மிகச் சில கோயில்களிலேயே ஆயிரக்கால் மண்டபங்கள் அமைந்துள்ளன. அவற்றுள் சிற்பக் களஞ்சியங்களாக விளங்குபவை திருவரங்கம், தில்லை, மதுரைத் திருக்கோயில்களில் உள்ளவையே. இம்மூன்றனுள்ளும் ஆளுயரச் சிற்பங்களுடன் காண்போரைக் கவர்ந்திழுக்கும் கவினுறு கட்டுமானமாக மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில் ஆயிரக்கால் மண்டபத்தைக் குறிக்கலாம். மண்டப வாயிலிலும் வாயிலை அடுத்து விரியும் கூடத்தின் முதல் வரிசைத் தூண்களிலும் செதுக்கப்பட்டுள்ள சிற்பங்கள் ஒவ்வொன்றும் விரிவான ஆய்வுக்குரியவை. அவற்றுள் தனித்துக் குறிக்கத்தக்கது கரணக்கோலத்திலுள்ள தேவதேவிச் சிற்பம்.

தமிழ்நாட்டில் பிள்ளையார் வழிபாடு எப்போது தோன்றியது என்பது குறித்த விரிவான ஆய்வுக்கட்டுரை எங்கள் ஆய்வு மையம் வெளியிட்டுள்ள, ‘பெண்தெய்வ வழிபாடு தோற்றமும் வளர்ச்சியும்’ என்ற நூலில் இடம்பெற்றுள்ளதை நீ அறிவாய். சங்க இலக்கியங்களிலோ, அடுத்தமைந்த காலக்கட்ட நூல்களான காப்பியங்களிலோ இடம்பெறாத பிள்ளையாரை முதன்முதலாக அறிமுகப்படுத்துவன திருமுறைகளே. சம்பந்தரும் அப்பரும் வழங்கியுள்ள குறிப்புகள் பிள்ளையார் தோற்றம் பற்றிய தெளிவான தரவுகளை முன்வைக்கின்றன.

தமிழ்நாட்டில் காணப்பெறும் பிள்ளையார் சிற்பங்களில் காலத்தால் முற்பட்டவை குடைவரைகளில் அமைந்துள்ளன. பிள்ளையார்பட்டிக் குடைவரையிலுள்ள கல்வெட்டின் எழுத்தமைதி கொண்டு அக்குடைவரையை ஆறாம் நூற்றாண்டு அமைப்பாகக் கருதுகின்றனர். எனில், தமிழ்நாட்டின் முதல் பிள்ளையாராக அவரையே கொள்ளவேண்டியிருக்கும். பாண்டியர், முத்தரையர் குடைவரைகளில் பரவலாக இடம்பெற்றுள்ள பிள்ளையாரைக் காலத்தால் முற்பட்ட வடதமிழ்நாட்டுப் பல்லவக் குடைவரைகளில் காணமுடியவில்லை. வல்லம் குடைவரைகளின் பக்கச்சுவர்களிலும் சிராப்பள்ளிக் கீழ்க் குடைவரையிலும் தோற்றம் காட்டும் பல்லவப் பிள்ளையார் கற்றளிக் காலத்தே சிறப்பிடம் பெறுவதைக் காணமுடிகிறது.

தமிழ்நாட்டின் குடைவரைக் காலப் பிள்ளையார்களில் நின்றகோலத்தில் காணக்கிடைப்பவர் சிராப்பள்ளிக் கீழ்க் குடைவரையில் உள்ளார். நான்முகன், முருகன், கதிரவன், கொற்றவைக்கு இணையாகப் பின்சுவர்க் கோட்டத்தில் இடம்பெற்றுள்ள இப்பிள்ளையார், பிற்பல்லவர் கற்றளிகளில் விமானத்திற்கு முன்னமைந்த முகமண்டபத் தெற்குக் கோட்டத்திற்கு மாற்றம் பெறுகிறார். இம்மாற்றம் சோழர் காலத்தில் நிலைபேறடைவதை அவர்தம் கற்றளிகள் கண்முன் நிறுத்துகின்றன.

குழந்தை போல் இரு கால்களையும் மடக்கிப் பாதங்கள் எதிர்ப்பட அமர்ந்த எளிய கோலம் தொடங்கி இலலிதாசனம், மகாராஜலீலாசனம் என வரையறுக்கப்பட்ட அமர்வுகளில் பிள்ளையார் சிற்பங்கள் பலவாய்க் கிடைக்கின்றன. சில ஊர்களில் நின்ற கோலத்திலும் சோழப் பிள்ளையார்களைக் காணமுடிகிறது. இதன் அடுத்த நிலையாகப் பிள்ளையாரை ஆடற்கோலத்தில் அமைக்கத் தொடங்கினார்கள். ஒரு காலைத் தரையில் ஊன்றி மற்றொரு காலை முழங்காலளவில் மடக்கி உயர்த்தும் (ஊர்த்வஜாநு, பார்சுவஜாநு) கரணக்கோலப் பிள்ளையார்களைப் பல கோயில்களில் காணமுடிகிறது. முழங்காலை முன்னால் உயர்த்துவது ஊர்த்வஜாநு. பக்கவாட்டில் உயர்த்தினால் பார்சுவஜாநு.

தொடக்கக் காலங்களில் தனித்தமைந்த பிள்ளையாரை அவரது தேவியுடன் இணைத்துக் காட்டும் சிற்பங்கள் அடுத்த நிலையின. சுகாசனப் பிள்ளையாரின் தொடையில் அமர்ந்தவராய் அம்மை காட்சிதரும் சிற்பங்களும் இருவரும் களிநிலை காணும் சிற்பங்களும் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் உள்ளன. ஆனால், மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில் ஆயிரக்கால் மண்டபத் தூண் அதுவரை நாங்கள் கண்டிராத புதிய காட்சியைக் கண்முன் நிறுத்தியது, வாருணி.

மண்டபத்துள் நுழைவார் ஒவ்வொருவரும் காணுமாறு முகப்பு வரிசைத் தூணில் இப்பெருஞ் சிற்பம் படைக்கப்பட்டுள்ளது. இதில், பிள்ளையார் பேரழகராய் ஊர்த்வஜாநு கரணத்தில் காட்சியாகிறார். அவரது வலப்பாதம் தளத்தில் நன்கு ஊன்ற, இடக்கால் முழங்காலளவில் மடித்து உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. பத்துத் திருக்கைகளுடன் திகழும் அவரது மேலிரு கைகளில் சக்கரமும் தாமரையும் விளங்க, வல முன் கையில் உடைந்த தந்தம். வலம்புரியாய் வளைந்துள்ள துளைக்கையிலோ அமுதக்குடம். கழுத்தணிகள், தோளணிகள், கையணிகள், தொங்கு சரத்துடன் அடர்த்தியான வயிற்றுக்கட்டு, கால்களில் தண்டை, சிலம்பு, பெற்றுக் கரண்டமகுடத்துடன் கண்களுக்கு விருந்தாகும் அவரது இடையில் பதக்கஅணிகளும் குறங்குசெறியும் இருத்தும் அழகிய சிற்றாடை. அதன் தொங்கல்கள் கால்களுக்கிடையே விரிந்தும் மடிந்தும் நெகிழ்ந்திருக்கும் பாங்கு சிற்பிகளின் திறம் காட்டுகிறது.

இது போல் ஊர்த்வஜாநு கரணத்தில் பல பிள்ளையார் சிற்பங்களைச் சோழர் காலத்தே காணமுடிந்தாலும் இது அளவில் பெரியதாகவும் அழகில் உச்சம் பெற்றதாகவும் அமைந்திருப்பதால் மட்டுமே இங்குக் குறிக்கப்படுவதாக நினைத்துவிடாதே வாருணி. அளவு, அழகு இரண்டினும் மேம்பட்ட புதிய சிந்தனை இச்சிற்பத்தில் கையாளப்பட்டுள்ளது. இதில், இறைவனின் உயர்த்தப்பட்ட கால் அவர் தேவிக்கு இருக்கையாகியுள்ளது. பிள்ளையாரின் இடத்தொடையில் கோயிலாரால் வல்லபை என்று அழைக்கப்பெறும் அவரது தேவி இனிதே அமர்ந்துள்ளார்.

அம்மையின் வலக்கை பிள்ளையாரின் முதுகு தழுவ, இடக்கையில் மலர். கரண்டமகுடம் உள்ளிட்ட பல அணிகலன்கள் அழகூட்டப் பட்டாடையும் கச்சும் அணிந்து இறைத்தழுவலில் இளகிக் காட்சிதரும் தேவியின் இடையைத் தம் இடக்கை ஒன்றால் பேரன்புடன் பற்றியுள்ளார் இந்தப் பேரழகர். ஆடும் நேரத்திலும் அந்தக் கோலத்திலும் தம்மில் நிறைந்திருக்கும் தேவியை உடன் கொண்ட இந்த அன்பின் விளைச்சலை என் கண்கள் வேறெங்கும் கண்டதில்லை வாருணி. அதனால்தான், இந்தத் தேவதேவி இலக்கியப்பீடப் பக்கங்களில் இனிதே பதிவாகிறார்.

தமிழ்நாட்டுச் சிற்பிகளின் எண்ண வண்ணங்கள் காலந்தோறும் கவிதைகள் போல் வெளிப்பட்டுத் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் நமக்காகவே காத்துக் கிடக்கின்றன. அவற்றைக் காணவும் அவை வழி விளையும் களிப்பில் நிறையவும் நாம்தான் முனைவதில்லை.

அன்புடன்,

இரா. கலைக்கோவன்.

மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில்  கண்டதும் கற்றதும்- 10. கழுவேற்றம்

அன்புள்ள வாருணி, நலந்தானே. ‘விளக்கேற்றலில் மகிழ்ந்தேன்; சிவபெருமானின் ஆடற்காட்சிகளிலும் காரைக்கால் அம்மையின் அன்பிலும் நெகிழ்ந்தேன்; மன்னர் திருமலையின் எளிமைப் பெருநோக்கில் உருகினேன்; இப்போதோ, தொடர்ந்து குற்றங்களும் தண்டனைகளுமாய்க் காட்சிப்படுத்துகிறீர்கள்! கோயில்கள் பதிவகங்கள் என்று பலமுறை நீங்கள் கூறியிருந்தபோதும், இவை எல்லாமும் அங்குக் காட்டப்பட்டுள்ளன என்பதை அறிய நேர்கையில், கோயிலைப் பற்றிய பார்வை விரியவேண்டும் என்பதை முற்றிலுமாய் உணர்கிறேன். பதிவகம் என்பதன் உட்பொருளும் அறிகிறேன்’ என்று நீ எழுதியுள்ளாற் போலவே, இத்தொடரைப் படிக்கும் அன்பர்கள் சிலரும் தெரிவித்துள்ளனர்.

கோயில்கள் பத்திமைக்காக எழுந்தவைதான் என்றாலும், அக்காலத்தே மக்கள் பெருமளவில் கூடுமிடங்களாகவும் அவை விளங்கியமையால், அவற்றைக் கட்டமைத்தவர்கள் மிகுந்த பொறுப்புணர்வுடன் அறிவூட்டலுக்காகவே சமூகத்தின் அனைத்துப் பக்கங்களையும் அங்குப் பாடமாக்கினர். ஒவ்வொரு கோயிலும் அது உருவான, உருமாறிய காலங்களின் கண்ணாடியாகவே திகழ்வதைக் கோயிலுடன் உறவாடி வாழ்பவர்கள் அறியாதிருக்கமுடியாது. மீனாட்சிக் கோயிலில் வலம் வந்த ஒவ்வொரு நாளும், கோயில் எங்களுடனும் நாங்கள் கோயிலுடனும் கூடிக் கலந்ததாலேயே பலவும் பார்க்க முடிந்ததுடன், அவற்றின் பாடங்களும் உணர்ந்து கோயிலுடன் ஒன்றவும் இயன்றது.

மீனாட்சிக் கோயிலின் ஒவ்வோரிடமும் காலநிரலான வாழ்க்கைப் படப்பிடிப்புகளைப் பெற்றிருந்தாலும், கொண்டதும் இணைந்ததுமாய் அதன் ஆயிரங்கால் மண்டபம் உள்ளடக்கியிருக்கும் சிற்ப அற்புதங்கள் அதை வரலாற்றுக் களஞ்சியமாய் மாற்றியுள்ளன. மண்டபக்கூரையைத் தாங்கியிருக்கும் நெடுந்தூண்கள் ஒன்றின் கீழ்ப்பகுதியில் நாங்கள் பார்த்த சிற்பம் நாயக்கர்காலத் தண்டனைமுறைகளுள் ஒன்றான கழுவேற்றத்தின் படப்பிடிப்பாய்ப் புன்னகைத்தது.

‘கழுவேற்றல்’ என்ற அந்தத் தண்டனைமுறை தமிழ்நாட்டில் வழக்கிலிருந்ததைப் பதிகம் படித்த அனைவரும் அறிவர். தேவார மூவரில் ஒருவரான ஞானசம்பந்தரின் மதுரைப் பயணமும் அப்போது அங்கு நிகழ்ந்தனவும் அவற்றின் பலனாய் விளைந்த கழுவேற்றமும் சேக்கிழாரின் பெரிய புராணம் பயின்ற அனைவருக்கும் தெரியும். பொதுக்காலம் 6ஆம் நூற்றாண்டில் நிறைவேறிய அந்தக் கழுவேற்றம் சங்ககாலத்தில் இருந்ததா என்பதறிய இலக்கியப் பக்கங்களைப் புரட்டியபோது நான்கு சுட்டல்கள் கிடைத்தன. அவற்றுள் முதன்மையானது பெரும்பாணாற்றுப்படையின் பாடலடிகள் எனலாம். எயினர் குடியிருப்புகள் உள்ள ஊரின் வாயிலை வண்ணிக்க முற்பட்ட புலவர், நெடிய முனையுடைய வலிமையான கழுமரங்கள் அங்கு வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டிருந்ததாகக் குறிப்பார். அவை பகைவரைக் குத்துவதற்குப் பயன்பட்டதாக இப்பாடலுக்கு உரையெழுதிய நச்சினார்கினியர் கூறுகிறார்.

புலவர் தமிழகனை நீ அறிவாய் வாருணி. நாமிருவருமே அவரைச் சந்திக்க அவர் இல்லம் சென்றிருக்கிறோம். மெத்தப் படித்தவர். பெருநூலகம் கொண்டிருப்பவர். அங்குள்ள நூல்கள் அனைத்தும் அவர் கைப்பட்டு மனம் சென்றவை. அவரிடம் மீனாட்சிக் கோயில் சிற்பம் குறித்து உரையாடியபோது, ‘பழங்காலத் தண்டனைகள்’ என்ற தலைப்பில், தாம் குறிப்புகள் சேர்த்திருப்பதாகவும், அருட்பா, பிரபந்தம், திருவிளையாடல் புராணம் இவற்றிலும்கூடக் கழுவேற்றல் சுட்டப்பட்டுள்ளது என்றும் செய்தி தந்தார். இராமலிங்க அடிகளாரின், ‘இருங்கழுவில் ஏற்றினாலும்’ எனும் அருட்பா அடி குறிக்கத்தக்கது. பழமொழியில்கூட, ‘இனம்கழுவில் ஏற்றினார் இல்’ என்ற பாடம் உள்ளது. மதுரைக் கோட்டை வாயிலில் இருந்த கழுக்கோல்களைச் சிலப்பதிகாரம் காட்டுகிறது.

இலக்கிய ஆளுகை கழுவேற்றலைச் சங்கம்தொட்டுத் தொடரும் தண்டனையாகக் காட்டுவதால், சிற்ப வெளிப்பாடுகளாய் இது பதிவாகியுள்ளதா என்று தேடினோம். பல்லவக் கற்றளியாய்க் காஞ்சிபுரத்தில் உயர்ந்தோங்கி நிற்கும் வைகுந்தப் பெருமாளின் உள்சுற்றுச் சுவர் பல்லவர் வரலாறு பேசும் சிற்பத்தொகுதிகளைத் தொடராய்க் கொண்டுள்ளது. அவற்றுள் ஒன்றில் கழுவேற்றல் காணலாம். அரசர ஆணையிட நிறைவேற்றப்பட்ட தண்டனையாகப் பதிவாகியுள்ள அக்காட்சியில், இரண்டு குற்றவாளிகளைக் காணமுடிகிறது. ஒருவரைத் தலைகீழாகவும் மற்றவரைத் தலை மேலிருக்குமாறு நேராகவும் கழுவில் ஏற்றியுள்ளனர்.

காஞ்சிபுரம் வைகுந்தப் பெருமாள் கோயில் கழுவேற்றம்

மீனாட்சிக் கோயிலில் முற்றிலும் மாறுபட்ட காட்சி. இங்குக் கழுமரம் பெரும்பாணாற்றுப்படைப் பாடலடியை ஒட்டி நெடிய முனையுடன் உள்ளது. வைகுந்தப் பெருமாள் காட்சி போலன்றி இங்குக் குற்றவாளி வயிற்றில் கழுமுனை நுழையுமாறு தண்டிக்கப்பட்டுள்ளார். உயிரிழந்து துவண்டிருக்கும் அவர் உடலின் கீழ்ப்பகுதியை நரிகளும் நாய்களும் கடிக்க, மேற்பகுதியைப் பருந்தும் கழுகும் கொத்துகின்றன. இச்சிற்பத்தின் மேற்புறத்தில் மற்றொரு கழு. அதிலும் ஒரு குற்றவாளி. அவரது தலையருகே ஒரு நரி.

மீனாட்சிக் கோயில் கழுவேற்றம்

இறைவன் ஆடும் இடு, சுடுகாட்டுக் காட்சிகளை வண்ணிக்க முனைந்த காரைக்கால் அம்மையார், அப்பர் பெருமான், சம்பந்தர் ஆகியோர் அங்கு நரிகளும் பருந்து, கழுகு முதலிய பறவைகளும் இறந்தோர் உடலை உணவாய்க் கொள்ளும் காட்சிகளைப் பலபடக் காட்டியிருப்பர். பரஞ்சோதி முனிவரோ, திருவிளையாடல் புராணத்தில் இந்தச் சிற்பக் காட்சியை நேரில் கண்டவர்போல் வண்ணித்திருக்கிறார். பார்வையின் விளைவே பாடலடிகள் என்பதை மீனாட்சிக் கோயில் கழுவேற்றல் காட்சியும் இலக்கியப் பக்கங்களின் பதிவுகளும் உறுதி செய்கின்றன வாருணி. ஆவுடையார் கோயில் ஓவியங்களிலும் கழுவேற்றம் இடம்பெற்றுள்ளதை நினைவூட்டிய பேராசிரியர் மு. நளினி அந்தப் படங்களையும் காட்சிப்படுத்தினார்.

குற்றங்கள் இல்லாத சமுதாயம் எக்காலத்தும் இருந்ததில்லை. அது போலவே குற்றத்திற்கேற்பத் தண்டனைகள் வழங்குவதும் காலந்தோறுமான நிகழ்வாகவே இருந்து வந்துள்ளது. அவற்றுள் சில, கிடைக்கும் வாய்ப்பிற்கேற்ப எதிர்வரும் தலைமுறைகளுக்கு எச்சரிக்கையாகப் படைப்பாளிகளால் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. பார்ப்பவர்கள் பகிர்வதும் கேட்பவர்கள் உணர்வதும் சமுதாயத் திருத்தங்களுக்கு வழிகோலும் என்ற நம்பிக்கையுடன்தான் அதைக்கருத்துடன் காப்பாற்றி வந்துள்ளது.

​​அன்புடன்,

​​இரா. கலைக்கோவன்.

மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் கண்டதும் கற்றதும்- 9. தொட்டான் . . பட்டான் . .

அன்புள்ள வாருணி, ‘பொதுவான இல்லம்’ என்ற பொருளுடன் தோன்றிய சங்ககாலப் பொதியில்கள், அந்தந்த ஊர்மக்களின் வழிபாட்டிடங்களாக விளங்கியதைப் பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் விரித்துப் பேசுகின்றன. ஊர்மக்களின் திரட்சிக்கேற்ப, அவர்கள் இருந்து வழிபட இடமளிப்பதற்காகவே அந்த எளிய பொதியில்கள் முன் மண்டபங்கள் பெறத் தொடங்கின. மக்கள் மண்டும் (கூடும்) இடம் என்ற பொருளில், ‘மண்டகம்’ என்று தொடக்கக் காலக் கல்வெட்டுகளில் அழைக்கப்பெறும் இம்மண்டபங்கள், காலத் தேவைக்கும் வழிபாட்டுப் பெருக்கத்துக்கும் ஏற்பப் பலவாய்ப் பெருகின.

குடைவரைக் காலத்திலேயே கருவறையாம் இறையகத்தின் முன் அகமண்டபம், முகமண்டபம் என இரண்டு மண்டபங்கள் உருவாயின. அவை கற்றளிக் காலத் தொடக்கத்தில் பெருகின. பெருமண்டபம், நிருத்தமண்டபம், நீராட்டு மண்டபம், திருவோலக்க மண்டபம் எனப் பலவாய்ப் பெயரேற்ற இக்கட்டுமானங்கள் பிற்சோழர் காலத்தில், கூரை தாங்கும் தூண்களின் எண்ணிக்கை அடிப்படையில் நூற்றுக்கால், ஆயிரங்கால் மண்டபங்களாய்ப் பேருருப் பெற்றன.

தமிழ்நாட்டில் பல்லாயிரமாய்க் கோயில்கள் இருந்தபோதும் மிகச் சிலவே இத்தகு பெருமண்டபங்களைக் கொண்டுள்ளன. அவற்றுள் ஒன்று மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில். வேறெந்தக் கோயிலின் ஆயிரங்கால் மண்டபமும் பெறாத ஆளுயரச் சிற்பங்கள் இம்மண்டப முகப்பையும் உட்புறத்தையும் அணிசெய்கின்றன. நாயக்க மரபின் கலைச் செழுமையை அவர்தம் திருப்பணிகளுக்கு ஆளான தமிழ்நாட்டுக் கோயில்கள் சில கொண்டிருப்பினும், மீனாட்சி அம்மன் கோயில் ஆயிரங்கால் மண்டபப் பேருருவச் சிற்பங்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தன்மையன.

எங்கள் ஆய்வின்போது இம்மண்டபத் தூண்களை ஒன்றுவிடாமல் பார்த்தபோதுதான் பேராசிரியர் மு. நளினியின் பார்வையில்பட்டு அந்தச் சிற்பம் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. தமிழ்நாட்டின் வேறெந்தக் கோயிலிலும் நாங்கள் அதுநாள்வரை கண்டிராத சிற்பமது. ஒரு பாலியல் குற்றவாளி நாயக்கர் ஆட்சியில் எப்படித் தண்டிக்கப்பட்டார் என்பதைப் படம்பிடித்துக் காட்டும் அச்சிற்பம் பெருந்தூண் ஒன்றில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.

மூன்று நிகழ்வுகளின் கூட்டிணைவாக உள்ள அச்சிற்பத்தின் முதல் பிரிவான கீழ்ப்பகுதியில், ஓர் இளம்பெண் இடஒருக்கணிப்பில் சரிந்துள்ளார். அவரது கைகள் மார்பகங்களை மறைக்க முயலுமாறு மடிந்துள்ளன. அவருக்குப் பின்னுள்ள ஆடவர், அப்பெண்ணின் இடுப்பருகே தம் வலக்காலை இருத்தியவாறு அவரிடம் முறைதவறி நடக்கும் முயற்சியில் முனைந்துள்ளார்.

தாக்குதலுக்கு ஆளான பெண், தாக்கும் ஆடவர் இவர்கள் இருவருக்கும் பின்னால் நிற்பவர் நாயக்கர் காலக் காவலர். முடிச்சிடப்பட்ட தொப்பி போன்ற தலைப்பாகை, கழுத்தில் சரப்பளி, மார்பில் வீரத்தைக் குறிக்கும் சன்னவீரம், செவியணிகள், தோள்வளைகள் என கம்பீரமாகக் காட்சிதரும் அக்காவலர், தம் கையிலுள்ள கத்தியால் பெண்ணிடம் தகாத முறையில் நடக்க முயலும் ஆடவரின் பின்பகுதியில் குத்தியவாறே, இடக்கையால் அந்த ஆடவரைப் பிடிக்க முயற்சிக்கிறார். இரண்டாம் நிலையாகப் படமாகியுள்ள இக்காவலரின் செயற்பாடு, தவறு நிகழும் இடங்களில் மேற்கொள்ளப்படும் அக்காலக் காவல் நடவடிக்கையைக் கண்முன் நிறுத்துகிறது.

கோதண்டத்தில் மாட்டுவது என்றொரு தண்டனை முறை அக்காலத்தே இருந்ததாகச் செவிவழிக் கதைகள் சொல்கின்றன. வரலாற்றுப் புதினங்கள் பல படைத்த திரு. சாண்டில்யன் தம்முடைய, ‘மன்னன் மகள்’ கதையில், அத்தகு கோதண்டத்தையும் அதில் சிக்கிக் கொள்பவரையும் கதைப்போக்கில் காட்டியிருப்பார். மீனாட்சிக் கோயில் சிற்பத்தில் படம்பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் காட்சி அக்கோதண்டத் தண்டனையை நினைவூட்டுகிறது.

சிற்பத்தின் மேலடுக்கில் உள்ளது கோதண்டத் தண்டனைக் கூடம். பெருஞ்சட்டகம் ஒன்றின் பக்கப்பகுதியில் கைகளும் கால்களும் இறுக்கப்பட்ட நிலையில் முறை தவறி நடந்த ஆடவர் கட்டப்பட்டுள்ளார். கயிறுகளால் இறுக்கப்பட்ட நிலையில் அசைக்கமுடியாதவாறு மேற்பலகையில் அவர் தலையும் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆடைகளற்ற நிலையில் சட்டகத்தில் மாட்டப்பட்டிருக்கும் அப்பாலியல் குற்றவாளியின் ஆணுறுப்பைத் தாவிக் கவ்வியுள்ள விலங்கின் காட்சியே தண்டனை எப்படியிருந்தது என்பதை உணர்த்திவிடுகிறது.

நியாயமற்ற ஆசைகளும் நேர்மையற்ற உணர்வுகளும் தவறான செயல்களுக்குத் தூண்டுகோல்கள். காலந்தோறும் இது போல் வரம்பு மீறல்கள் நிகழ்வதையும் அவை குற்றங்களாகித் தண்டனைகளுக்கு உள்ளாவதையும் இலக்கியக் காட்சிகளாய் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகக் காணமுடிந்தாலும், கண்ணெதிர் நிகழ்வாய்க் கற்பனைக்கே இடமில்லாது, ஒரு குற்றமும் அது தண்டிக்கப்பட்ட முறையும் காட்சியாகச் செதுக்கப்பட்டிருப்பது அதைப் பதிவுசெய்த சிற்பாசிரியரின் சமூகப் பார்வைக்குச் சான்றாகும் வாருணி.

இச்சிற்பக் காட்சியைக் கண்ணுறும் எவருக்கும் பாலியல் வரம்பு மீறல் சிந்தனையே வர வாய்ப்பில்லை. பத்திமைக்கான இடங்கள்தான் என்றாலும், கோயில்கள் சமூகம் சந்திக்குமிடம் என்பதால், சொல்ல வேண்டியவற்றை, உணர்த்தக்கூடியவற்றை, வாழ்க்கையின் ஒழுகலாறுகளைக் கிடைக்குமிடங்களில் காட்டிவிடுவதைக் கடமையாகக் கொண்டியங்கிய இத்தகு சிற்பாசிரியர்களைக் கை கூப்பி வணங்கத் தோன்றுகிறது.

அன்புடன்,
இரா. கலைக்கோவன்.

மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் கண்டதும் கற்றதும்- 8. கழுதையேற்றமாய் ஊரகத் தண்டனை

அன்புள்ள வாருணி, தமிழரின் வாழ்க்கையோடு பின்னிப் பிணைந்தது தேர். சங்க இலக்கியங்கள் விதந்து பேசும் காதல், வீரம் இரண்டுடனும் தொடர்புடைய அத்தேரையும் அதை இழுத்த புரவிகளையும் நன்கு அறிந்து தேர்ந்து கொள்வதற்கும் இயக்குவதற்குமாகவே சங்கத்தமிழர் தேர்நூல், புரவிநூல் என அறிவியல் சுவடிகளை ஆய்ந்து வைத்திருந்தனர். தேரோட்டிகள், தேர்த்தச்சர்கள் குறித்துப் பெரியதொரு நூலே படைக்குமளவு சங்கப்பாடல்கள் தரவுகள் கொண்டுள்ளன.

மானுடப் பழக்கத்திலிருந்த இத்தேர்கள் இறை ஊர்தியானமை எப்போதென்பது உறுதியாகத் தெரியவில்லை என்றாலும், பத்திமைப் பாடல்களில் பேசப்படும் தேரோடும் வீதிகள், பல்லவர் படைப்புகளில் முப்புரம் எரித்த சிவபெருமானின் ஊர்தியாக வெளிப்படும் சிற்பத்தேர்கள் ஆகியவை பொதுக்காலம் 6ஆம் நூற்றாண்டளவில் இது நேர்ந்திருக்கலாம் என்று கண்காட்டுகின்றன.

தேர் என்றதும் என் நினைவுக்கு வருபவர் முதலாம் இராஜேந்திரசோழர்தான் வாருணி, தமிழ்நாட்டு மன்னர்களில் தம் அணுக்கியுடன் தேரூர்ந்து சென்று இறைவழிபாட்டில் ஈடுபட்டவர் அவர் ஒருவர்தான். திருவாரூரில் அவரும் தானும் நின்ற இடங்களில், காலமெல்லாம் ஒளிருமாறு அவர் அணுக்கி பரவை விளக்கேற்றச் செய்தது வரலாறு. அந்தப் பொன்னாளை நினைந்து பூரித்தே, தியாகேசர் விமானத்தை அவ்வம்மை தங்கத்தகடுகளால் அழகுபடுத்தினார்.

தமிழ்நாட்டிலேயே ஊர், கோயில் என இரண்டும் ஒரு மன்னரின் அணுக்கியின் பெயரால் அமைந்ததெனில், அது இராஜேந்திரரின் பரவைநங்கைக்கு மட்டுமே கிடைத்த பேறெனலாம். பரவைப்புரத்து (இன்றைய விழுப்புரம் மாவட்டப் பனையவரம்) பரவை ஈசுவரமுடையார் கோயிலில், இராஜேந்திரரின் இரண்டாம் மகன் இரண்டாம் இராஜேந்திரர் காலத்தில், இராஜேந்திரசோழர் – பரவைநங்கை திருமேனிகளின் முன் விளக்கேற்றப்பட்டதாகக் கல்வெட்டு கூறுகிறது.

தேர் இறை ஊர்தியாகித் தெருவலம் வந்ததை நல்லூர் வில்வாரண்யேசுவரர் கோயில் கல்வெட்டுகள் படம் பிடிக்கின்றன. சாளுக்கியச் சோழர்கள் காலத்தில்தான் தேருலாக் கல்வெட்டுகளும், இறைக்கோயிலே தேர்வடிவில் வெளிப்பட்டதும் நிகழ்ந்தன. இறைவன் தேருடன் நடக்கவும் இறைவனுடன் தேரிலிருந்து பயணிக்கவுமான உரிமைகள் நல்லூர்க் கோயில் தேவரடியாருக்குக் கோயிலாரால் விற்பனை செய்யப்பட்டதாகக் கல்வெட்டுகள் கூறுகின்றன.

முதற் குலோத்துங்கர் காலத்தில் சிதம்பரத்திற்கு அருகிலுள்ள மேலைக்கடம்பூர் அமிர்தகடேசுவரர் கோயில் விமானம் தேர் வடிவில் உருவானது. தொடர்ந்து வந்தவர்கள் தேர்மண்டபங்களை உருவாக்கினர். தாராசுரத்து இராஜராஜேசுவரம் கோயில் இராஜகம்பீரன் மண்டபம் குறிப்பிடத்தக்கது. புதுக்கோட்டை மாவட்டம் குன்றாண்டார்கோயிலில் தேர் வடிவிலான ஆடரங்கு உள்ளது. திருக்கோடிக்காவில்தான் முதல் முறையாகக் கோயில் தேர்களைச் சிற்பங்களாகக் காணமுடிகிறது.

தேரின் சுவையான இந்த வரலாற்றுக்கும் மீனாட்சிக் கோயிலுக்கும் என்ன தொடர்பு என்று கேட்கக் தோன்றுகிறதா வாருணி? இருக்கிறது, இல்லாமலா இவ்வளவு தரவுகளும்! தேர் எப்படி வந்தது, எப்படியெல்லாம் அதன் பயன்பாடுகள் வளர்ந்தன என்பது போலவே, அந்தத் தேரில் எவைஎவை பதிவாயின என்பதும் வியப்பூட்டும் செய்தியாகவே உள்ளது. தேரின் நாற்புறத்தும் இறைவடிவங்களையும் புராணக்கதைகளையும் ஆடல் தோற்றங்களையும் மரச்சிற்பங்களாகக் காட்டுமாறே, பாலுணர்வு நிலைகளையும் இலைமறை காயாக அதே தேரின் பக்கப்பகுதிகளில் படைத்துள்ளனர் நம் தேர்த்தச்சர்கள்.

மீனாட்சிக் கோயில் அம்மன் திருத்தேரைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு எங்களுக்குக் கிடைத்தது. அளவில் சிறிதானாலும் அருமையான தேர். இறைச்சிற்பங்களும் திருவிளையாடல் புராணக் காட்சிகளாய்ச் சில சிற்பங்களும் அதில் கண்டோம். சிற்பங்களை இரசித்தவாறே தேரைச் சுற்றிவந்த நிலையில், தேரின் மேற்பகுதியில் பேராசிரியர் நளினி ஒரு சிற்பத்தைச் சுட்டிக் காட்டினார். நிமிர்ந்து பார்த்தபோதுதான், எத்தனை அரிய பதிவைக் காண வாய்த்தது என மகிழ்ந்தேன். ஊரகத் தண்டனை ஒன்றைச் சிற்பி அத்தேரில் காட்சியாக்கியிருந்தார்.

தமிழ்நாட்டில் எத்தனையோ கோயில் தேர்களை ஆய்வு செய்திருந்தபோதும், இத்தகு காட்சி எங்குமே கண்டதில்லை வாருணி. ‘கரும்புள்ளிச் செம்புள்ளி குத்திக் கழுதை மேலேற்றி’ என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். தேரில் அதைக் காட்சியாகக் கண்டோம். சிற்பத்தில், முதலிரண்டும் தெரியாது என்பதால் வேறு தண்டனைகளை இணைத்துள்ளனர். அவையும் ஊரகத் தண்டனைகளாய் அறியப்படுபவைதான்.

சிறிய குடுமியும் தொங்குமீசையும் இடையில் சுருக்கிய ஆடையுமாய், ‘என்னை மன்னித்து விடுங்கள்’ என்பது போல் கைகளைக் கூப்பிய நிலையில் கழுதைமேல் அமர்ந்துள்ளார் ஆடவர் ஒருவர். அவர் என்ன தவறு செய்தார் என்பது சுற்றியுள்ள மூன்று பெண்களைப் பார்த்தாலே புரிந்துவிடும். அப்பெண்களுள் ஒருவர் கழுதையின் முன்னும் மற்றவர் பின்னுமாக நிற்கின்றனர். பின்னுள்ளவர்களுள் ஒருவர் உயர்த்திப் பிடித்த சட்டியிலிருந்து எதையோ, (சாணக்கரைசல்?) அந்த ஆடவரின் தலையில் ஊற்றுகிறார். இரண்டாம் பெண்காலியான சட்டியை இடக்கையில் பிடித்தவாறு, வலக்கைத் துடைப்பத்தால் அந்த ஆடவரை அடிப்பதுபோல் உள்ளார். வலமுள்ள பெண் தம் கையிலுள்ள மிதியடி போன்ற பொருளால் ஆடவரின் தலையில் அடிக்க முனைகிறார். இந்தத் தண்டனைக் காட்சியைப் பார்த்தவாறு வலப்புறம் ஒரு சிறுவன்!

தண்டிக்கும் பெண்கள் மூவருமே சேலை அணிந்துள்ளனர். செவியணிகள், தோள், கை வளைகள், கழுத்தணிகள் பெற்றுள்ள அப்பெண்களின் இதழ்க்கடையில் எள்ளல் புன்னகை. இத்தேர் செய்யப்பட்ட காலத்தே பாலியல் குற்றவாளிகளை ஊரகப்பகுதிகளில் இது போல்தான் தண்டித்திருப்பார்களோ என நினைக்குமாறு உள்ள இச்சிற்பத்தில், சிறுவன் இடம்பெற்றிருப்பது சிந்தனையைத் தூண்டுகிறது.

பெண்மைக்கு இழிவு செய்வார் எந்நிலைக்கு ஆளாவார் என்பதைக் கண்ணெதிர்க் காட்சியாகக் காட்டி, பெண்மைக்கு மதிப்பளிக்கும் உணர்வோடு ஆண்மகன் வளரவேண்டும் என்பதைச் சிறுவனின் இருப்பால் மென்மையாக உணர்த்தியிருக்கும் இந்த ஊரக அறிவுறுத்தல் உன்னதம் வாருணி. பாலியல் சீண்டல்களில் முனைவோர் தலையில் சாணியைக் கரைத்து ஊற்றி, அவர்களைத் துடைப்பம், மிதியடி ஆகியவற்றால் தாக்கித் தண்டிக்கும் நாயக்கர் கால ஊரகப் பழக்கம் ஒரு மரத்தச்சரின் வரலாற்று நோக்கால் நமக்குப் பாடமாகப் பகிரப்பட்டுள்ளது. பெண்ணிடம் பழகிவிட்டு இல்லையென்று சொன்ன சங்ககாலப் பொய்யரைக் கள்ளூர் ஊரார் மரத்தில் கட்டிவைத்து அவர் மேல் சுண்ணாம்பு நீரூற்றிய ஊரகத் தண்டனையின் வளர்நிலைதான் மீனாட்சிக் கோயிலின் இந்தப் பதிவு.

தவறுகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும், அத்தண்டனையும் தவறுக்கு ஆளானவர்களாலேயே தரப்படவேண்டும் என்பது போல் பதிவாகியுள்ள இந்தக் கழுதையேற்றச் சிற்பம் காலத்துக்கும் பாலியல் குற்றவாளிகளுக்குப் பாடமாக நிற்கும்.

அன்புடன்,
இரா. கலைக்கோவன்.

மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் கண்டதும் கற்றதும்- 6. உங்கள் திருவடிகள் என் மேலன . . .

அன்புள்ள வாருணி, பெரியவர்களின் திருவடிகளில் தலையிருத்தி வணங்கி அவர்தம் வாழ்த்துப் பெறுவது தொன்றுதொட்டு இருந்துவரும் வழக்கமாகும். எல்லார்க்கும் பெரியவராம் இறைவனின் திருவடிகள் தம் தலைமீது விளங்க வேண்டுமென்று விழைந்தவர்களில் தலையாயவர் நாவுக்கரசர். அந்தத் திருவடிப் பேற்றுக்காகவே ஏங்கிப் பதிகம் பாடி நல்லூர் வந்தவர் தலையில், தம் திருவடிகளைப் பதித்தார் சிவபெருமான். அந்த நினைவு போற்றியே தஞ்சாவூர் மாவட்டம் திருநல்லூர் மணவழகர் கோயிலில் வணங்க வருவாருக்கெல்லாம் இறையடி தலைமீது சூடும் பேறு இன்றளவும் தொடர்கிறது. தமிழ்நாட்டு சிவன்கோயில்களில் இங்கு மட்டும்தான் இந்தத் திருவடிப்பேறு தட்டாமல் கைகூடுகிறது.

சிவசூடாமணி, சிவசரணசேகரன் என்றெல்லாம் இறைவனைத் தம்முடன் இணைத்துப் பட்டம் சூடிய அரசர்களுக்கிடையே சிவபாதசேகரனாய் இறைத்திருவடியில் தலை சாய்த்து மகிழ்ந்தவர் நித்தவிநோதரான முதலாம் இராஜராஜர். சிவசரணசேகரனும் ஏறக்குறைய அதே பொருளில் அமைந்த பெயர்தான். அதைத் தமக்கான சிறப்புப் பெயராய்க் கொண்டிருந்தவர் இராஜராஜர் மகனான இராஜேந்திரன்.

பதிகப் பெருமக்களும் அரசஏறுகளும் சிவபெருமான் திருவடிகளைத் தலையில் தாங்க விழைந்து வேண்டிக் கொண்டிருந்த காலத்தே, ‘உங்கள் திருவடிகள் என் தலை மேலன’ என்று அறங்காப்பார் நோக்கி அன்போடு உரைத்தவர்கள் இந்த மண்ணின் எளிய மக்கள். கோயிலுக்கோ, மக்களுக்கோ பயன்படுமாறு அறச்செயலொன்றைத் தம் கொடையால்அ மைத்து, அச்செயலைக் கதிரவனும் நிலவும் உள்ளவரை காப்பாற்றித் தொடர்வார் திருவடிகளைத் தம் தலைமேல் சுமப்பதாகக் கல்வெட்டுகளில் வேண்டி நிற்கும் பெருமக்கள் ஓரிருவரல்லர்.

ஆயிரக்கணக்கான தமிழ்நாட்டுக் கல்வெட்டுகளில் தங்கள் அறச்செயல்களைக் காலத்துக்கும் காப்பாற்றுமாறு அறம் காப்போரை எதிர்நோக்கியிருக்கும் இத்தகு கொடையாளிகளின் கல்வெட்டுகளைப் படிக்கும்போது கண்கள் ஈரமாவதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை. ஒவ்வொரு கோயிலுக்குள்ளும் எனக்குத் தெரிவது இறைப்பற்றில் இழைந்து நிற்கும் இந்த மனிதர்கள்தான். இறைவன்கூட அடுத்த நிலையில்தான்.

அறம் தொடர அதைக் காப்பாற்றுவார் திருவடிகளைத் தலைமேல் கொள்ள விழையும் இப்பெருமக்களினும் ஒரு படி கூடுதலாக இன்னுஞ் சிலர், ‘உங்கள் திருவடிகள் என் மேலன’ என்ற அன்பான, அதே சமயம் அழுத்தமான வேண்டலுடன் தனித்தும் குடும்பத்துடனும் பலகைச் சிற்பங்களாகக் கோயில் சுற்றுகளிலும் திருமுன் வாயில்களிலும் காட்சியளிப்பதை நீ கண்டிருக்கலாம் வாருணி. கட்டமைப்புக்கான கொடையாளிகளாய்த் தூண்களிலும் தனித்தும் சிற்பங்களாகியுள்ள மானுடரினும் இவர்கள் வேறானவர்கள். இறைக்கோயிலை வலம் வரும் பத்திமையாளர் அனைவர் திருவடிகளும் தங்கள் மீது பதிந்து தொடரட்டும் என்ற தணியாத ஆவலுடன் இறைவனை வணங்குமாறு சிற்பமாகியுள்ள இணையர்களைப் பல கோயில்களில் காணலாம். செங்கற்பட்டு மாவட்டச் சிங்கப்பெருமாள்கோயில் சிறந்த சான்றாகும்.

இந்த எளிய மக்களைப் போல் அரசர்களும் விழுந்து வணங்கிய கோலத்தில் சுற்று வலம் கொள்ளும் மக்களின் திருவடிப்பேற்றைப் பெருமையோடு ஏற்றுச் சிற்பங்களாகியுள்ளனர். திருக்கழுக்குன்ற மலைப்பாதையில் வாளோடு விழுந்து வணங்கும் அரசரைக் காணலாம்.

மீனாட்சியம்மன் கோயிலில் நாங்கள் பார்த்த காட்சி இவை அனைத்தினின்றும் வேறானது வாருணி. மீனாட்சி யம்மனின் திருமுன் வெளிச்சுற்றில், திருமுன் வாயிலுக்கு இடப்புறத் தரையில் ஒரு பலகைச் சிற்பம் பதிவாகியுள்ளது. அந்தச் சுற்றில் நடக்கும் அனைத்து மக்களும் அந்தப் பலகைச் சிற்பத்தின் மீது, அது இருப்பதும் அதில் இருப்பவர்கள் யார் என்பதும் அறியாமலேயே திருவடி பதித்து நடந்து மகிழ்கின்றனர்.

நால்வர் இடம்பெற்றுள்ள அதில் பெருமிதத்துடன் நிற்கும் அரசர் யார் தெரியுமா வாருணி? நாயக்கமரபின் தலைநாயகராக வரலாறு யாரைக் கொண்டாடுகிறதோ அந்தத் திருமலைநாயக்கர்தான் அவர். அவரது இருபுறத்தும் பட்டத்தரசியர். அனைவருமே வணங்கிய கைகளுடன். வலப்புறம் செண்டுதாளத்துடன் உடனிருப்பவர் குமரகுருபரர் ஆகலாம். திருமலைநாயக்கர் காலத்தில்தான் அவர் மீனாட்சியம்மை குறம், மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழ் இரண்டையும் பாடியதாக நாயக்கர் வரலாற்றாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். குருபரர் இலக்கியம் பாட, அதைக் கேட்டவாறும் இறையிணையை வணங்கியவாறும் மன்னர் குடும்பம் உலாவரும் இந்தக் காட்சியைத் தமிழ்நாட்டில் வேறெங்கும் காணவியலாது.

தங்கள் மீதுதான் மக்கள் நடப்பார்கள் என்பதை நன்கறிந்த நிலையில்தான், திருமலை விழைந்தே இதைச் செய்திருக்க வேண்டும். முக்குறுணிப் பிள்ளையாரை வணங்குமாறு போலச் செப்புத்திருமேனியாக அத்திருமுன் வாயிலில் இது போலவே பட்டத்தரசியர் இருவருடன் பளிச்சிடும் மன்னர், புதுமண்டபத்திலும் அவர்களுடன் அரசகோலத்தில் அழகுறக் காட்சியாகிறார்.

ஆனால், மீனாட்சியன்னையின் திருச்சுற்றுத் தரையிலோ எளியருக்கும் எளியராய், மீனாட்சியை வணங்க வலம் வரும் அத்தனை பேருக்கும் உரியராய், ‘உங்கள் திருவடிகள் என் மேலன’ என்று குடும்பத்தோடு காத்திருக்கிறார், அம்மைத் தமிழ் கேட்டவாறே. என்ன அற்புதம் வாருணி! இதுதான் இந்த மண்ணின் பெருமை, வாசம்.

அன்புடன்,
இரா. கலைக்கோவன்.

மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் கண்டதும் கற்றதும்- 5. பெரிய கூத்தும் பேயம்மையும்

அன்புள்ள வாருணி, ஆடற்போட்டியில் சிவபெருமான் காளியை வென்றதும் அதன் வழி ஆடல்நாயகரானதும் பத்திமைக் காலப் பதிகங்களில் சம்பந்தராலும் அப்பர் பெருமானாலும் நன்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. காளியை வெல்ல இறைவன் ஆடிய ஊர்த்வதாண்டவத்தைப் பெரிய கூத்து என்பார் சம்பந்தர். சொக்கம், நிருத்தம் என இறைவன் ஆடிய அனைத்து ஆடல்களிலும் இணைய ஆடி சமநிலையிலிருந்த காளியை, காலை உயர்த்திய ஆடலால் தோல்வியுறச் செய்தவர் சிவபெருமான். ‘சொக்கத்தே நிருத்தத்தே தொடர்ந்த மங்கை’ என்று இச்செய்தியை நிறுவுகிறது சம்பந்தரின் பதிக அடி. காளியைக் குணஞ்செய்த கூத்தாகவும் இந்த ஊர்த்வதாண்டவம் சம்பந்தரால் போற்றப்படுகிறது.

பல்லவர் கற்றளிகளில் பெருஞ்சிற்பமாகக் காட்டப்பட்டிருக்கும் சிவபெருமானின் ஊர்த்வதாண்டவக் கோலங்களின் அருகே காளியின் ஆடலும் சில தளிகளில் உள்ளமை பதிகங்களைப் பல்லவர்கள் பழுதறப் பின்பற்றியமை உணர்த்தும். பல்லவர்களும் பிற்சோழர்களும் பெரிதும் போற்றிய இப்பெரிய கூத்தை, மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயிலில் தூண் சிற்பங்களாக நந்திப்பந்தலிலும் ஆயிரங்கால், கம்பத்தடி மண்டபங்களிலும் இடம்பெறச் செய்தவர்கள் நாயக்கர்கள்.

கம்பத்தடி அம்மை

இம்மூன்று பதிவுகளுள் முதலிரண்டும் அளவில் சிறியன. கம்பத்தடிச் சிற்பம் பேரளவினது. அருகில் அதே அளவில் காளியின் ஆடலையும் உடன் கொண்டது. பல்லவ, பிற்சோழர் கால ஊர்த்வர்களுக்கு இல்லாத பெருமையாக, இங்கே அப்பன் ஆடல் காண, அவர் தாயும் உடனிருப்பதுதான். ஆம் வாருணி, கயிலை வந்த காரைக்காலம்மையை, ‘இவர் யார்’ என்று உமை கேட்க, ‘நம் அம்மை’ என்று சிவபெருமானே கூறியதாகச் சேக்கிழார் பதிவு செய்துள்ளார்.

நாயக்கர் கைவண்ணங்களில் பல தளிகளில் பேரளவுச் சிற்பங்களாய் ஊர்த்வதாண்டவர்களைப் பார்க்க முடிந்தாலும் அவற்றுள் சில காரைக்காலம்மையை உடன் கொண்டிருந்தாலும் மீனாட்சி ஊர்த்வரும் உடனிருக்கும் அம்மையும் தமிழ்நாட்டுக் கலைவரலாற்றின் சிற்பப் புதையல்கள் எனலாம்.

இடப்புறம் தலைவைத்துப் படுத்திருக்கும் முயலகன் மீது இடப்பாதம் இருத்தி, வலக்காலை மார்புக்கு முன்னாக மேலுயர்த்தியுள்ளார் சிவபெருமான். அவரது சடைமகுட முகப்பில் மண்டையோட்டிற்கு மாற்றாக பைரவர் தலை. பத்துக் கைகளுடன் நிகழும் இந்த ஆடலில் மேலிருந்து கீழாக அவரது இடக்கைகள் தீயகல், மான், வில், கேடயம், வஜ்ரமணி கொள்ள, வலக்கைகளில் உடுக்கை, மழு, முத்தலைஈட்டி, குத்துவாள், அம்பு.

ஒரு பெருந்தூணின் முன்புறத்தே உருவாகியுள்ள இப்பெருஞ்சிற்பத்தின் தோற்றமும் எழுச்சியும் சொற்களில் வண்ணிக்க இயலாதவை. சிவபெருமானின் இடப்புறம் குடமுழவிசைப்பவராய் நந்திகேசுவரர். வலப்புறம் காரைக்காலம்மை. ஆனந்ததாண்டவருடன் அமர்நிலையில் காட்சிதரும் அம்மை இங்கே இறைவனின் ஊர்த்வத்திற்கேற்ப அதே எழுச்சியைத் தாமும் கொண்டவராய் எழுந்து நின்று குனித்தாடுகிறார். தாம் தரும் தாள இசைக்கேற்ற வளைந்த கோலமென்றாலும் முகம் பார்வையாளருக்காய்த் திரும்பியுள்ளது.

ஆயிரக்கால் ஊர்த்வர்

ஆயிரக்கால் மண்டபத்திலும் நந்தி மண்டபத்திலும் உள்ள ஊர்த்வதாண்டவக் கோலங்களும் தூணோடு ஒட்டிப் பிறந்தவையே. ஆனால், அளவில் சிறியவை. இரண்டனுள் ஆயிரக்கால் சிற்பம் சற்றே பெரியது. இங்கும் இறைவனின் இடத்திருவடிக் கீழ் முயலகன். என்றாலும், அவன் படுத்திருக்கும் முறை மாறுபட்டுள்ளது. இறைவன் வலக்கால் மேலுயர நெடுஞ்சடை மகுடராய் 12 கைகளுடன் ஆடுகிறார். அவரது வல முன் கை காக்கும் குறிப்பிலிருக்க, இட முன் கையில் தீயகல். பின் கைகளுள் மேலிருப்பன ரேசித வீச்சில். பிற கைகளில் மணி, அம்பு, வில் உள்ளிட்ட பல பொருள்கள்.

இரு கைகளையும் ரேசிதமாக்கி ஊர்த்வம் நிகழ்த்தும் தமிழ்நாட்டின் ஒரே தாண்டவர் என்ற பெருமை ஆயிரக்கால் மண்டபத்தாருக்குக் கிடைத்துள்ளது. நாட்டிய சாத்திரம் பேசும் எண்ணற்ற அழகுக் கைகளுள் ஒன்றுதான் இந்த ரேசிதக் கை. நாயக்கர் காலத்திலும் நாட்டியசாத்திரம் வழக்கிலிருந்ததை இந்த ஊர்த்வக் கைகள் நன்கு உணர்த்துகின்றன.

இத்தொகுதியில் காரைக்காலம்மை கால்களை முழங்காலளவில் மடக்கி அவற்றையே இருக்கையாக்கி அமர்ந்துள்ளார். இந்த வியத்தகு அமர்வு அவர் இடம்பெற்றுள்ள ஆனந்ததாண்டவச் சிற்பத்திலும் உள்ளது. முகம் பார்வையாளருக்காய்த் திரும்பியிருந்தாலும் அம்மையின் கைத்தாளங்கள் தாளம் தருவதில் தவறவில்லை. இத்தொகுதியின் மற்றொரு சிறப்பாய் ஊர்த்வரின் இருபுறத்தும் வணங்கிய நிலையிலுள்ள முனிவர்களைச் சுட்டலாம்.

நந்திப்பந்தல் ஊர்த்வர்

நந்திப்பந்தல் ஊர்த்வரும் ஆயிரக்கால் ஊர்த்வர் போலவே பல கையினர். இத்தொகுதியின் தனித்துவமாக இறைவனின் இடப்பாதம் தளத்தில் இருப்பதைச் சுட்டலாம். ஆம், வாருணி, இங்கு முயலகன் இல்லை. இது போல் முயலகனற்ற இறையாடல் காட்சிகள் ஆங்காங்கே காணக் கிடைப்பினும் மீனாட்சிக் கோயிலில் இது ஒன்றே அத்தகு அமைப்பிலுள்ளது. இங்கு அம்மை, கம்பத்தடி மண்டபக் கோலத்தில் குனித்தாடிக் கண்களை மலர்விக்கிறார். கைகளில் செண்டு தாளங்கள்.

புதுமண்டப ஊர்த்வர்

மதுரையின் புதுமண்டபத்திலும் பேரளவிலான ஊர்த்வதாண்டவர் அதே அளவிலான காளியுடன் கண்களுக்கு விருந்தாகிறார். இங்கு இறைவனுக்கு 10 கைகள்தான். வலக்கைகளில் ஒன்று காக்கும் குறிப்பிலிருக்க, பிற கைகளில் முத்தலைஈட்டி, குத்துவாள், மழு, உடுக்கை. இடக்கைகளில் முன் கை வேழக்கையாய் வலப்புறம் வீசப்பட்டுள்ளது. மற்றொரு இடக்கையில் நந்திக் கொடித்தண்டு. ஆடும் இறைவனின் கைகளில் மிக அரிதாகவே இடம்பெறும் இந்நந்திக் கொடித்தண்டு பரங்குன்றம் ஆடவல்லான் கையில் முற்பாண்டியர் படைப்பாய் பளிச்சிடுவதை இங்கு எண்ணிப் பார்க்கலாம் வாருணி.

இறைவன் இடுப்பின் இருபுறத்துமுள்ள மகரங்கள் அழகான திருவாசியை இறைவனுக்குப் பின்னணியாக்க, முயலகனின் கைப்பாம்பு நெடுக ஊர்ந்து இடப்புறம் நெளிந்து இறைவனின் இடக்காலருகே குடமுழவு வாசிக்கும் வாணனின் முழவுக்குத் தளமாகித் தலைவிரித்துள்ளது. இது மீனாட்சிக் கோயில் ஆனந்ததாண்டவப் பதிவினும் மாறுபட்ட விரிவாக்கமாகும்.

இத்தொகுதியிலும் அம்மை கம்பத்தடிக் கோலத்திலேயே காட்சியாகிறார். அதே எழுச்சி, அதே குனிப்பு, அதே பெருமிதம். கைகள் சிதைக்கப்பட்ட நிலையிலும் அம்மையின் பேரன்பை உடல்மொழியால் வெளிப்படுத்தும் இச்சிற்பம் நாயக்க முத்திரைகளுள் ஒன்றெனலாம்.

வாருணி, நாயக்கர் காலப் படைப்பாற்றல் யார் காலத்திற்கும் குறைந்ததன்று. கதைகள் பெருகியதால் காட்சிகள் விரிந்து படைப்புகளில் இறுக்கம், நெருக்கம் இருந்தாலும் காதலோடு காண்பாருக்கு அவை தரவல்ல சுகங்கள் பார்த்தவரே அறிதல் கூடும். அடுத்தமுறை மதுரை சென்றால் இந்தப் பெருங்கூத்துப் படைப்புகளை சம்பந்தர், நாவுக்கரசர், காரைக்காலம்மையின் பதிகப் பின்புலங்களோடு பார்த்துவிட்டு வா. இலக்கியம் இல்லாமல் கலையா? கலை இல்லாமல் வரலாறா? வரலாறு இல்லாமல் வாழ்க்கையா?

அன்புடன்,
இரா. கலைக்கோவன்.

மதுரை மீனாட்சிக் கோயிலில் கண்டதும் கற்றதும் – 4. அம்மன் கோயில் அம்மை

அன்புள்ள வாருணி, சிவபெருமான் 108 தாண்டவங்களை நிகழ்த்தியதாக ஆகமங்கள் பேசினாலும், அவற்றுள் ஆனந்ததாண்டவமும் ஊர்த்வதாண்டவமுமே தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் பரவலாகக் காட்டப்பட்டுள்ளன. சிற்றுருவச் சிற்பந்தொட்டுப் பேரளவிலான படப்பிடிப்புவரை இவ்விரு தாண்டவக் கோலங்களும் பல்லவரில் தொடங்கி நாயக்கர் காலம்வரை ஏறத்தாழ 12 நூற்றாண்டுகளாகப் பல்வேறு அளவுகளில் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் இடம்பெற்றிருப்பதைக் காணமுடிகிறது.

இச்சிற்பங்களுள் சில ஆடல்நாயகராக சிவபெருமானை மட்டும் கொள்ள, சிலவற்றில் அந்த ஆடலைக் காண்பவராக உமையன்னையும் ஆடலுக்கு இசை கூட்டுபவர்களாக சிவபெருமானின் பூதகணங்களும் காட்சிதரக் காணலாம். இன்னும் சில சிற்பங்களில் இறையாடலைக் காண்பவர்களாகவும் அதற்கு இசை தருபவர்களாகவும் விஷ்ணு, நான்முகன் உள்ளிட்ட விண்ணுலகினரும் இணைக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்தக் கூட்டத்தில் 63 நாயன்மார்களில் ஒருவரான காரைக்கால் அம்மையை இணைத்தவர் சோழஅரசி செம்பியன்மாதேவி.

ஆனந்ததாண்டவத்தில் சிவபெருமானின் வலக்கால் தரையிலோ அல்லது முயலகன் என்னும் குறளரக்கன் மீதோ ஊன்ற, இடக்கால் உயர்ந்து முழங்காலளவில் மடிக்கப்பட்டு வலப்புறம் வீசப்பட்டிருக்கும். இறைவனின் முன்னிருகைகளில் வலக்கை காக்கும் குறிப்பிலிருக்க, இடக்கை இடக்கால் போலவே வலப்புறம் வீசப்பட்டு வேழமுத்திரையில் அமையும். 

ஊர்த்வதாண்டவம் இதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. அதில், இறைவனின் ஒருகால் தரையிலோ, முயலகன் மீதோ ஊன்றியிருக்கும். மற்றொரு காலோ மார்புக்கு முன் அல்லது பின்னிருக்குமாறு மேல் நோக்கி உயர்த்தப்பட்டிருக்கும். இத்தாண்டவத்திலும் வல முன் கை காக்கும் குறிப்பிலேயே அமையும். ஆனால், இட முன் கை மாறுபட்ட குறிப்புகளில் அமைவது சிற்பங்கள் காட்டும் காட்சியாகும்.

தமிழ்நாட்டிலுள்ள பல்லவக் கற்றளிகளில் சிவபெருமானின் ஊர்த்வதாண்டவம் இடம்பெற, விஜயாலய சோழர்களின் கட்டுமானங்களில் ஆனந்ததாண்டவம் கோலோச்சியது. சாளுக்கியச் சோழர் கோயில்கள் மீண்டும் ஊர்த்வதாண்டவத்திற்குத் திரும்ப, நாயக்கர்கள்அ அதைக் கொண்டாடிப் பின்பற்றினர். இப்படி ஆடல்நிலை மாறினாலும் பெரும்பாலான கோயில்களில் இரண்டு தாண்டவங்களில் ஒன்று தவறாமல் இடம்பெற்றது. மிகச் சில வளாகங்களே சிவபெருமானின் இரு ஆடற்கோலங்களையும் பெற்றுச் சிறந்தன. அவற்றுள் குறிப்பிடத்தக்கது மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில்.

இந்த வளாகத்தில் ஆய்வுசெய்தபோது சிவபெருமானின் இரண்டு அழகிய ஆனந்ததாண்டவச் சிற்பங்களையும் மூன்று ஊர்த்வதாண்டவச் சிற்பங்களையும் கண்டு மகிழ வாய்த்தது. இந்தக் கண்டுபிடிப்பின் கூடுதல் சிறப்பு, இவை ஐந்திலும் இறையாடலின் உடனிருப்பாகக் காரைக்கால் அம்மையும் இடம்பெற்றிருப்பதுதான். செம்பியன்மாதேவியால் இறையாடல் வடிப்புகளில் இடம்பெறத் தொடங்கிய அம்மை, விஜயாலய சோழமரபின் இறுதிவரை தொடர்ந்து காட்சியானார். சாளுக்கியச் சோழர்களின் இறையாடல் சிற்பங்கள் அவரை இழந்தபோதும், நாயக்கர்கள் அம்மையை விடவில்லை. மீண்டும் பற்றி, அதை இறுகிய பற்றாகவும் மாற்றினர். அதனால்தான், மீனாட்சி அம்மன் கோயிலில் இறைவன் ஆடுமிடமெல்லாம் இசைக்கலைஞராய் அம்மையும் உடனிருக்கிறார்.

முதலில் ஆனந்ததாண்டவச் சிற்பங்களைப் பார்ப்போம் வாருணி. இரண்டு இடங்களில் இவை உள்ளன. இரண்டு தூண்களுக்கு இடைப்பட்ட சுவரில் மகரதிருவாசிக்கு நடுவில் வலக்காலை முயலகன் முதுகின் மீதும் உயர்த்தி வீசிய இடக்காலை அம்முயலகன் கையிலிருந்து சீறி வளர்ந்தோங்கி படம் விரித்திருக்கும் பாம்பின் மீதும் இருத்தி ஆனந்த நடமிடும் இறைவனின் இடமுழங்காலை மற்றொரு பாம்பு சுற்றிப் படமெடுத்துள்ளது. அதன் தலை தொட்டவாறே இறைவனின் இட முன் கை வேழக்கையாக வீசப்பட்டுள்ளது. பின்கைகளில் துடியும் தீயகலும் அமைய, வல முன் கையோ காக்கும் குறிப்பில்.

மலர்ந்த முகத்துடன் ஆடும் இறைவனின் இடப்புறத்தே அழகே உருவாய் உமை. அவரது வலப்புறம் குடமுழவுடன் நந்தியெம்பெருமான். இறைவனின் தூக்கிய திருவடிக்கருகில் தாம் விரும்பி ஏற்ற பேயுருவில் கைகளில் செண்டுதாளங்களுடன் காரைக்காலம்மை. இலலிதாசனத்தில் இடக்கால் மடித்து, வலக்காலைக் குத்துக்காலாக்கி முகமெல்லாம் மலர, தம் பேற்றுக்குத் தாமே மகிழ்ந்து அம்மை தாளமிசைக்கும் அருமையான படிப்பிடிப்பம்மா இது. 

வாருணி, இச்சிற்பத்தை அடியொற்றியே மற்றொரு பதிவும் அமைந்துள்ளது. எனினும், மாற்றங்கள் இல்லாமல் இல்லை. இதுவும் தூண்களுக்கிடையிலான சுவரில்தான் உள்ளது. ஆனால், அந்தத் தூண்களை யாளிகள் தாங்குகின்றன. நந்திகேசுவரரின் குடமுழவை இருத்தத் தன்னையே தளமாக்கிச் சுருண்டுள்ள பாம்பு முழவின் முன்பகுதியில் படமெடுத்துள்ளது. 

வலக்காலை நீட்டி, இடக்காலை மடக்கி மிக இயல்பாக அமர்ந்துள்ள நந்தியெம்பெருமான் சாய்ந்தாடி முழவிசைக்கும் அழகே அழகு. முதல் பதிவில் தாம் பாடினாற் போலவே செடித்தலைப் பேயாகக் கட்சிதரும் அம்மை, இதில் படியவாரிய தலையராய் வடிவம் மாறியுள்ளார். முதல் பதிவு இறையாடலில் மூழ்கி மகிழ்ந்திருக்கும் முத்தாய்ப்புக் கோலம் என்றால், இந்த இரண்டாம் பதிவை ஆடலில் மயங்கிய அம்மையின் பெருங்களிப்பு நிலையாகக் குறிக்கலாம்.

குடமுழவிற்குத் தளமாகி அந்தக் கருவி எழுப்பும் தாள ஒலிக்குப் படமெடுத்தாடும் இந்தப் பாம்புப் பதிவு தமிழ்நாட்டின் வேறெந்தக் கோயிலிலும் காணமுடியாதது வாருணி. சிற்பிகளின் கற்பனையாற்றல் எப்படியெல்லாம் பெருகிப் பாயும் என்பதற்கு இந்தப் பாம்புத் தளமும் அதன் தலைவிரிப்பும் சரியான சான்றுகளம்மா. 

​​அன்புடன்,
இரா. கலைக்கோவன்.